فریاد آزادی در رگهای تاریخ؛ ۴۷ سال با خورشید انقلاب
تهران (پانا) - در روزى که قلب تاریخ ایران دوباره تیید، دانش آموزان نسل امروز با شور و افتخار یا جاى پاى پدران و مادرانى مى کذارند که فریاد «استقلال، آزادى، جمهورى اسلامى» را به گوش جهان رساندند.
بیستودوم بهمن، سالروز پیروزی ملتی است که با دستان خالی و قلبی پر از امید، صفحهای نو در دفتر تاریخ این سرزمین گشودند. چهاردهه و هفت سال از آن روز گذشته، اما هنوز طنین فریاد مردم در خیابانها، بوی پرچمهای سهرنگ در باد و اشکهای شوق مادری که فرزندش را در آغوش گرفت، در ذهن تاریخ جاری است.
من، بهعنوان دانشآموزی از نسل جدید، وقتی به آن روزها فکر میکنم، تصویر مردمانی را میبینم که با ایمان و ایستادگی، برای «آزادی» ایستاده بودند. آنها تنها تاریخ نساختند؛ بلکه به ما آموختند که ایران، یعنی ایستادن برای حق، یعنی ماندن بر آرمانها، حتی اگر تندباد زمانه بوزد.
راهپیمایی امروز برای ما دانشآموزان، فقط یک مراسم نیست؛ یادآوری هویتی است که با خون و عشق شکل گرفته است. پرچمهایی که در دستان ما موج میخورند، ادامه همان پرچمهایی هستند که در سال ۱۳۵۷ با اشک و لبخند برافراشته شدند. در میان شعارها و سرودها، حس میکنیم بخشی از آن تاریخ دوباره در رگهای ما جریان دارد.
۴۷ سال از طلوع انقلاب گذشته، اما نورش هنوز خاموش نشده است. امروز نسل ما وظیفه دارد این مشعل را زنده نگه دارد؛ با علم، با تلاش، با صداقت و با ایمان. ما فرزندان همان انقلابی هستیم که از دل تاریکی، روشنایی را زاده است و قسم خوردهایم چراغ امید را هیچگاه خاموش نکنیم.
ارسال دیدگاه