محمدابراهیم شهبازی کارگردان فیلم کوتاه دریچه در گفتوگو با پانا:
در تاریکی مطلق هم یک روزنه نور میتواند پرتو امید باشد
تهران (پانا) - محمدابراهیم شهبازی، کارگردان فیلم کوتاه «دریچه» که با این اثر در بخش فیلم کوتاه چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر حضور دارد، درباره شکلگیری ایده این فیلم، تجربه حضور در جشنواره فجر و جایگاه فیلم کوتاه در سینمای ایران توضیح داد.
محمدابراهیم شهبازی در گفتوگو با پانا درباره ایده اولیه «دریچه» گفت: «قصه فیلم از همان روزهایی که جنگ دوازدهروزه شکل گرفته بود، در ذهن من زنده شد. تا اواخر جنگ به آن فکر میکردم و بعد از پایان جنگ، زمانی که فراغ بال بیشتری پیدا کردیم، آن قصه نحیفی را که در ذهنم بود پروراندم. دغدغه تنهایی انسانها از دغدغههای همیشگی من است و اینبار این موضوع در بستر یک اتفاق بزرگتر قرار گرفت. جنگ در این فیلم بیشتر نقش یک موتور محرک را دارد و اصل ماجرا، بعد انسانی و عاطفی قصه است.»
وی ادامه داد: «حدود یک ماه بعد از شکلگیری ایده، نسخه اولیه فیلمنامه آماده شد و بهتدریج کاملتر شد. در مرحله پیشتولید، حتی تا یک یا دو روز مانده به فیلمبرداری، فیلمنامه دستخوش تغییر بود. دلیلش هم این بود که زمان کافی برای عمیق شدن روی متن نداشتیم و مدام در حال بازنویسی بودیم. در این مسیر، کمکم به این نتیجه رسیدم که خود جنگ مسئله اصلی نیست، بلکه مواجهه انسانی و عاطفی شخصیتها اهمیت بیشتری دارد.»
این کارگردان درباره مضمون محوری فیلم «دریچه» گفت: «به نظرم در تاریکی مطلق هم، حتی یک روزنه نور میتواند پرتو امیدی برای هر انسانِ تنها باشد.»
شهبازی با اشاره به تجربه حضور در جشنواره فیلم فجر اظهار کرد: «جشنواره فجر فضای متفاوتی نسبت به جشنواره فیلم کوتاه تهران دارد. نوع قضاوت فیلمها متفاوت است و همین مسئله اهمیت زیادی دارد. امسال هم انتخاب آثار نشان داد که دو کارزار متفاوت برای داوری وجود دارد و فیلم کوتاه با یک معیار ثابت و کلی سنجیده نمیشود. این اتفاق باعث میشود دیگر این نگرانی وجود نداشته باشد که فیلم کوتاه در همهجا به یک شکل قضاوت شود.»
وی افزود: «سال گذشته هم با فیلم «بدروت پاریس» در جشنواره حضور داشتم و امسال دومین تجربه من در فجر است. جشنواره فجر برای همه فیلمسازان اهمیت خاصی دارد و میتواند یک سکوی پرتاب باشد؛ دیده شدن در کنار فیلمسازان سینمای بلند و قرار گرفتن در مهمترین رویداد سینمایی کشور، اتفاق بسیار مهمی است؛ بهویژه برای فیلمسازانی که از سینمای کوتاه آمدهاند.»
این کارگردان تأکید کرد: «آمدن از فیلم کوتاه به معنای غیرحرفهای بودن نیست. فیلمسازان کوتاه بارها نشان دادهاند که آثارشان حتی از برخی فیلمهای بلند، حرفهایتر و شناسنامهدارتر است. با این حال، حضور در جشنواره فجر حس تعلق به بدنه اصلی سینما را تقویت میکند و انگیزه ادامه مسیر را جدیتر میسازد.»
شهبازی درباره جایگاه فیلم کوتاه در جشنواره فجر گفت: «در دنیا، جشنوارههای معتبر و گرید A هم بخش فیلم کوتاه دارند و این بخش بسیار جدی گرفته میشود. به نظرم در سالهای اخیر، جشنواره فجر هم نگاه جدیتری به بخش فیلم کوتاه داشته و این رویکرد، کاملاً درست است. جشنواره نمیتواند صرفاً تخصصی فیلم بلند باشد و فیلم کوتاه را به حاشیه ببرد؛ اینها اجزای یک پکیج کامل سینمایی هستند.»
وی همچنین با نگاهی انتقادی به وضعیت جشنوارهها افزود: «جشنواره فیلم کوتاه تهران در سالهای اخیر بهشدت سلیقهای شده و تمرکز زیادی بر آثار پرزرقوبرق و حرفهای دارد. در این شرایط، بعضی فیلمهای خلاق و ایدهمحور ممکن است دیده نشوند. به همین دلیل، وجود جشنوارههای دیگر و فضاهای متنوع برای نمایش فیلم کوتاه، یک ضرورت است.»
این فیلمساز درباره حالوهوای این دوره از جشنواره فجر نیز گفت: «فضای این روزها آنقدر تلخ و سنگین است که شاید امسال جشنواره نتواند نقش همیشگی خود را ایفا کند. فجر همیشه محلی برای دورهمی، گفتوگو و شادی بود، اما امسال حالوهوای جامعه اجازه چنین فضایی را نمیدهد و این موضوع، ماجرا را دردناکتر میکند.»
شهبازی در پایان با اشاره به تفاوت سینمای کوتاه و بلند گفت: «به نظرم سینمای کوتاه امروز آینه دقیقتری از جامعه است. سینمای بلند تا حد زیادی تجاری شده و دغدغه بازگشت سرمایه، گیشهمحوری را پررنگ کرده است؛ اما فیلم کوتاه با بودجه محدود و بدون دغدغه فروش، مستقیمتر و بیواسطهتر به مسائل و دغدغهها میپردازد. تجربهگرایی، نوآوری و احیای ژانرهای فراموششده، مسیر درست سینمای کوتاه است و بسیاری از ایدههای ناب از همین فضا میآیند.»
فاطمه آبروش
ارسال دیدگاه