روایتی از شکوه یک دیدار؛ آن چهره، برای همیشه ماندگار شد

 در شب‌های سیزدهم و چهاردهم تیرماه، که بیش از ۲۵۰ شاعر از سراسر کشور در رویداد «آخرین دیدار» در مصلی تهران، پیوسته به سوگ و وداع با رهبر شهید نشسته‌ بودند، روایت کسانی که تنها سعادت حضور در محضر ایشان را داشته‌اند نیز، بخشی از حافظه عاطفی این روزها را شکل می‌دهد؛ حافظه‌ای که نه از شعرخوانی، که از تماشای شکوه، صلابت و نورانیت یک حضور ساخته شده است.

زهرا صالحی، شاعر اهل شهرستان فریدن اصفهان، از جمله شاعرانی است که اگرچه فرصت شعرخوانی در محضر رهبر را نیافت، اما حضور در آن محفل را از بزرگ‌ترین سعادت‌های زندگی خود می‌داند.

وی در گفت‌وگو با پانا با اشاره به حضور در جمع شاعران حاضر در بیت رهبر شهید گفت:  «توفیق حضور در آن محفل فوق‌العاده نورانی و باصفا نصیبم شد؛ مجلسی که اگرچه در آن شعر نخواندم ، اما همان حضور، برایم خاطره‌ای ماندگار و فراموش‌نشدنی ساخت.»

صالحی از نخستین تصویری که از رهبر در ذهنش ثبت شده، با تأثر و ارادت سخن گفت و تأکید کرد: « آرامش، نورانیت و صلابت، برجسته‌ترین ویژگی‌هایی بود که در چهره ایشان مشاهده کردم.»

 به گفته او، رهبر در اوج آرامش، از اقتدار و صلابتی برخوردار بودند که به روشنی در چهره‌شان نمایان بود و همین تصویر، برای همیشه در ذهنش ماندگار شده است.

این شاعر خاطره در آن دیدار را از روزی آغاز می‌کند که خبر این توفیق را به او دادند؛ خبری که به گفته خودش، چنان شور و اشتیاقی در وجودش ایجاد کرد که جز با اشک ریختن آرام نمی‌شد. او روایت می‌کند که در تمام مسیر، شوق دیدار همراهش بود و هنگامی که رهبر وارد مجلس شدند و نگاه‌ها به ایشان افتاد، همه حاضران با چشمانی اشکبار از ایشان استقبال کردند.

 صالحی تصریح کرد: «آن لحظه، تجلی شکوه و عظمتی بود که برای همیشه در ذهن همه کسانی که تجربه حضور در آن دیدار را داشته‌اند، باقی خواهد ماند.»

وی در پایان، با دعایی آمیخته به ارادت و دلتنگی، ابراز امیدواری می‌کند که رهبر از آنان راضی باشند؛ از بیت‌به‌بیت شعرها، از واژه‌به‌واژه کلماتی که به کار می‌برند و از کردار و رفتارشان، و برای آنان دعا کنند تا عاقبت‌به‌خیر شوند.