آستانه نیمه شعبان؛ یا گل نرگس کویر انتظار

ای تو، که نیمه‌ شعبان، نام تو بر لب‌های فرشتگان است و در دل شب، ستاره‌ها برای تولدت به رقصی قدسی درآمده‌اند. سلام بر تو، ای حجتِ پنهان در حجاب غیبت، ای آینه‌دارِ تمام‌نمای جمال خداوند بر زمین.

از آن روز که قدم به این جهان نهادی، گویی نسیمی از بهشت وزیدن گرفت. در خانه‌ای که مرکز صبر و انتظار بود، در شهری که نامش «سامرا» یعنی «سرور چشم»، چشمان جهان به رویت گشوده شد. پانزدهم شعبان، دیگر تنها یک روز در تقویم نیست؛ صبحی است که طلوعش وعده یک پایان را می‌دهد، شبی است که ماهش، کامل‌ترین ماه آسمان می‌شود. تولد تو، خود بزرگ‌ترین معجزه بود؛ پاسخی به همه ناباوری‌ها، نشانه‌ای از وعده‌های قطعی خداوند.

نامت «محمد» است، هم‌نام پیامبرِ رحمت؛ کنیه‌ات «اباصالح» است، پدر همه نیکی‌ها؛ و لقبت «مهدی» است، آن که به راه راست هدایت شده و همه را هدایت می‌کند. تو «زمان» مایی و ما «منتظِر».

ما، در این سویِ پرده غیبت، چه می‌کنیم؟ دل‌هایمان خانه‌های کوچک انتظار است. گاهی از طول شب فراق می‌نالیم، گاهی در اشتیاق دیدار رخت، آه می‌سوزانیم. اما نیمه شعبان که می‌رسد، کویر دل‌هایمان سبزه‌زاری از امید می‌شود.

جشن می‌گیریم، نه برای آن که تو به جشن ما نیاز داری، که برای آن که وجودت، بهانه‌ای است برای شادیِ هستی.

شادمانی‌امان از آن است که جهان، صاحب و صاحبداری دارد که نگاهش به رنج‌های بشر گرم است و دستان قدرتش، آماده اصلاح همه کژی‌ها.

ای آقای ما! ما نیز چون مادرت «نرجس خاتون»، چشم به راه لحظه‌ای هستیم که پرده‌ها کنار رود. تو وعده داده‌ای که روزی می‌آیی و زمین را از عدل و داد آکنده می‌سازی، آن‌سان که از ستم لبریز شده است. ما نه تنها چشم‌براه آن روزیم، که می‌کوشیم پیش‌قراولانِ آن سپاه نور باشیم. می‌کوشیم دل‌هایمان را از کینه‌ها پاک کنیم، عدالت را در گوشه‌گوشه زندگی‌مان جاری سازیم، و دست نیاز به درگاه خدا برداریم که ما را از سربازانِ فداکارت قرار دهد.

پس در این سالروز فرخنده، بانگ «اللَّهُمَّ عَجِّلْ لِوَلِیِّکَ الْفَرَجَ» از اعماق جان‌هایمان برمی‌خیزد. بر تو درود می‌فرستیم، ای حجتِ الهی. سلام بر تو ای قائم آل محمد، درود بر تو در هنگامه تولدت، درود بر تو در دوران غیبتت، و درود بر تو آن زمان که قیام کنی و جهان را نور بسازی.