مشقِ میهن در دستانِ کوچکِ نسلِ فردا

هوا مملو از صدایِ عهد و ایستادگی است، اما در قلبِ این تپش‌هایِ جمعی جهانِ آن‌ها ساده‌تر است.

دخترِ ده‌ساله با تمرکزی شیرین به گوشی‌اش خیره شده و خواهرِ پنج‌ساله‌اش، پرچمِ ایران را محکم میانِ انگشتانِ کوچکش گرفته است. پرچم، آن‌جا، میانِ دستانِ اوست! بی‌واسطه و ملموس، انگار نبضِ این سرزمین را در مشتِ کوچک خود گرفته باشد.

روی دستِ ظریفِ او نیز، نقشِ سه‌رنگِ پرچم با خطوطی لرزان اما باوقار ترسیم شده است؛ نقشی که ساده بود اما در سادگی‌اش تمامِ وفاداریِ یک نسل را به تصویر می‌کشید.آن‌ها شاید هنوز رازِ تمامِ این شلوغی‌ها را ندانند اما با همین حضورِ آرام ،با گره کردنِ انگشتانِ کوچکشان به دورِ پرچم، به زیباترین شکلِ ممکن «وطن» را مشق می‌کردند.

اینجا، در میانِ این همه هیاهو، این دو کودک، زیباترین معنایِ ماندن را به تصویر کشیده‌اند؛

تماشایِ این دو خواهر، قابی متفاوت از «ایستادن» بود؛

تصویری که نشان می‌داد بذرِ اتحاد، بی‌آنکه نیازی به فریاد باشد در جانِ نسلِ فردا،حتی درکوچک ترین دست های این سرزمین هم جوانه زده است.