۲۲ بهمن در عنبرآباد؛ حماسه ای از جنس غیرت جنوب

بیست و دوم بهمن‌ماه، برای مردم عنبرآباد تنها یک روز در تقویم نیست؛ روایتی است از تعهدی دیرین و تجدید پیمانی که هر سال با شکوه‌تر از پارسال تکرار می‌شود، امسال نیز در سردترین صبح زمستانی، گرمای نفس‌های انقلابی، خیابان اصلی این شهرستان را از خواب بیدار کرد؛ خیابانی که یک بار دیگر با گام‌های استوار مردمانی از شهر و روستاهای تابعه، رنگ و بوی بهار آزادی گرفت.

ساعت ۸ صبح، پیش از آغاز رسمی راهپیمایی، آرام آرام موکب‌های مردمی در مسیر میدان شاهد تا چهارراه مسجد جامع برپا شد؛ پیرمردی از روستاهای دورافتاده جبالبارز با عصایی به دست و چفیه‌ای به گردن، می‌گفت: از وقتی یادم می‌آید، ۲۲ بهمن آمده‌ام.

این روز برای ما فقط یک جشن نیست، درس است و  این صحنه‌ها تنها بخشی از تصاویر انسجام مردمی بود؛ از کودکان خردسالی که بر دوش پدران، پرچم ایران را تکان می‌دادند، تا دانشجویانی که با لباس‌های متحدالشکل، شعارهای استکبارستیز سر می‌دادند.

آنچه راهپیمایی امسال عنبرآباد را شاخص کرد، تعداد قشرهای حاضر در صحنه بود، در میان جمعیت، کشاورزان منطقه با دست‌هایی پینه‌بسته و پرچم‌های سه‌رنگ، حلقه وصل شهر و روستا بودند؛ طلاب حوزه‌های علمیه شهرستان نیز با در دست داشتن پلاکاردهایی با مضمون «حوزه انقلابی، پشتیبان ولایت»، حمایت خود را از آرمان‌های امام و رهبری اعلام کردند. گروه‌های سرود دانش‌آموزی نیز با اجرای برنامه‌های میدانی، فضای شاداب‌تری به راهپیمایی بخشیدند.

صدای «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» نه فقط در خیابان اصلی، که گویی در میان نخلستان‌های حاشیه شهر نیز طنین‌انداز شده بود. شرکت‌کنندگان با حمل پلاکاردهایی که شعارهایی نظیر «ما تا آخر ایستاده‌ایم» و «هیهات من الذله» روی آن نوشته شده بود، انزجار خود از جنایات رژیم صهیونیستی و استکبار جهانی را فریاد زدند؛ فرماندهان نظامی و انتظامی شهرستان نیز در میان صفوف متراکم جمعیت، حضوری بی‌آلایش و مردمی داشتند.

این راهپیمایی عظیم در عنبرآباد، پیام روشنی برای مخاطبان داخلی و ناظران خارجی داشت: دیار جنوب کرمان، با وجود محرومیت‌ها، همچنان پای آرمان خود ایستاده است؛ مردمی که شاید از مرکز کشور دور باشند اما قلب‌هایشان به تپش‌های انقلاب نزدیک‌تر از همیشه است، حاضران در بیانیه پایانی خود تأکید کردند که راهپیمایی ۲۲ بهمن نه یک پایان، که سرآغازی برای استمرار راه شهیدان و مقاومتی همه‌جانبه در برابر فشارهای دشمنان است.

عکاسان حاضر در صحنه، ثانیه‌هایی را جاودانه کردند که در هر قاب آن، داستانی از عشق و بصیرت نهفته بود، داستان مردمی که با دستان خالی اما دلی پر از امید، برای حفظ عزت ملی به میدان آمده بودند.