دوازدهم اردیبهشت، تجلیل از فرشتگان خاکیِ کلاس‌های زندگی

در این روز، جامعه یک‌صدا بر بلندای احترام می‌ایستد و نام کسانی را زمزمه می‌کند که عمرشان را در مسیر روشن‌کردن چراغ آگاهی صرف کردند؛ آنان که بی‌هیاهو، با گچ و تخته و دل، سرنوشت کودکان را می‌نگارند و در سکوتِ کلاس‌ها، آینده‌ی میهن را می‌سازند.

هر دانش‌آموز، در ژرفای وجود خویش، ردّی از معلمی دارد که با مهربانی درس زندگی را آموخت و با صبر، از نادانی تا دانایی او را همراهی کرد.  

روز معلم، یادآور نقش معماران روح و اندیشه است؛ کسانی که نه تنها الفبا می‌آموزند، بلکه به ما می‌آموزند چگونه انسان باشیم، چگونه در مسیر حق، حقیقت و انسانیت گام برداریم. صدای معلم، پژواکی از وجدان بیدار جامعه است؛ صدایی که در گذر زمان خاموش نمی‌شود، زیرا هر بار در قلب شاگردی دیگر متولد می‌گردد.  

آری، بزرگداشت روز معلم تنها تجلیل از یک قشر شریف نیست، بلکه یادآوری آن است که جامعه بدون ایمان و خردی که آموزگار می‌کارد، ره به فردایی روشن نخواهد برد. آنان سنگ بنای تمدن را در ذهن و دل کودکان می‌نهند و با دستان خسته و نگاهی امیدبخش، چراغ دانایی را از نسلی به نسل دیگر می‌سپارند.  

باشد که در این روز خجسته، همه‌ی ما قدرشناس این فرشتگان خاکی باشیم و به پاس زحمات بی‌دریغ‌شان، در هر جایگاه و هر زمانی، رسالت معلمی را پاس داریم؛ رسالتی که معنایش در یک جمله خلاصه می‌شود: افراشتن شمعی در تاریکی تا راه دیگری روشن شود.