بانوی بی‌نشان مدینه
هرمزگان(پانا) ـ حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها ، بانوی بزرگ اسلام، پس از رحلت پیامبر اکرم(ص) روزهایی سخت و آکنده از اندوه را سپری کردند؛ بانویی که غربت و مظلومیتش، هنوز پس از قرن‌ها، در سکوت مدینه شنیده می‌شود.
مدینه هنوز بوی تو را می‌دهد،
اما انگار سال‌هاست کسی سراغ خانه‌ات را نمی‌گیرد...
ای دختر پیامبر؛
ای مادر تمام دل‌های بی‌قرار...
چه زود،
خانه‌ی کوچک تو در میان کوچه‌های مدینه
به خانه‌ای برای دلتنگی‌های تاریخ تبدیل شد.
هنوز صدای پیامبر در گوش شهر بود؛
هنوز مردم، «فاطمه» را به یاد می‌آوردند،
همان بانویی که رسول خدا(ص) درباره‌اش فرمود:
«فاطمه پاره تن من است.»
اما چه شد که مدینه،
با آن همه خاطره از رسول خدا،
این‌چنین با دخترش غریب شد؟
چه سخت است وقتی پدر می‌رود
و دختر، نه‌تنها داغ پدر،
که داغِ بی‌وفایی زمانه را هم به دوش می‌کشد...
فاطمه جان...
تو رفتی،
اما داغت نرفت.
رفتی و مدینه ماند؛
با کوچه‌هایی که هنوز
رازهای ناگفته‌ی آن روزها را در سینه دارند.
رفتی و علی ماند؛
با دلی که باید هم داغ تو را تحمل می‌کرد
و هم سکوتی سنگین‌تر از کوه را...
و حسن و حسین ماندند؛
با خاطره‌ی مادری که دیگر
آغوشش سهم شب‌هایشان نبود.
چه غریبانه است روایت تو...
بانویی که نامش
در کنار نام پیامبر،
با نور و احترام گره خورده بود،
اما پایان زندگی‌اش
با غربت و مظلومیت همراه شد.
فاطمه جان...
امشب که از تو می‌نویسم،
نمی‌دانم چگونه باید از بانویی گفت
که برای وصف بزرگی‌اش،
تمام واژه‌ها کم می‌آورند.
فقط می‌دانم...
اگر مدینه هنوز هم
جایی برای گریه داشته باشد،
آن خانه‌ی خاموش توست.
و اگر دلی هنوز
برای مظلومیتت بلرزد،
آن دل،
دلی است که تو را شناخته است.
سلام بر تو،
ای دختر پیامبر...
سلام بر تو،
ای همسر علی...
سلام بر تو،
ای مادر حسن و حسین...
و سلام بر تو،
ای بانوی بی‌نشان مدینه...
هنوز هم وقتی نامت می‌آید،
دل‌ها آرام نمی‌گیرند...
السلام علیک یا فاطمة الزهرا(س)
ارسال دیدگاه