روایت اشک‌های ناتمام در رباط‌مراد

با دیدن اطلاعیه بزرگترین مراسم وداع و تشییع نمادین پیکر رهبر شهید انقلاب در روستای رباط‌مراد از توابع شهرستان خمین، بر آن شدیم تا به جمع جاماندگان بپیوندیم و شاهد این عزاداری سراسر غم و حماسه باشیم‌‌.

راهی روستای رباط‌مراد، دیار عاشقان مولایمان حسین‌بن‌علی علیه‌السلام و وفاداران انقلاب و قائد امت شدیم تا از نزدیک شاهد این مراسم پرسوز و شور باشیم.

به مسجد جامع روستا رفتیم و از آنجا همراه دسته عزاداران و مردم سینه‌زن راهی گلستان لاله‌های پرپر شده‌ی روستا، گلزار شهدا شدیم.

در میانه مسیر به چهره عزاداران نگاه می‌کردیم. عده‌ای جامانده از تشییع تهران، قم و مشهد بودند و عده‌ای نیز با آن‌که در مراسم‌ بدرقه و تشییع پدر شهید امت حاضر بودند، باز هم در این مراسم حضور پیدا کرده‌ بودند.

مردمی که بادچشم‌های اشک‌بار، قلب‌هایی شکسته، لب‌هایی زمزمه‌وار و پاهایی لرزان به‌سوی گلزار شهدا حرکت می‌کردند و من با خود فکر می‌کردم به راستی آیا اینان جامانده‌اند یا ماییم که جامانده ایم؟ اینان که جسمشان در مراسم وداع حاضر نبود، اما روح و قلبشان به‌سوی آنجا پر‌ می‌کشید و آنجا حاضر بود.

عاشقانی که در مراسم وداع نمادین این‌ چنین عنان از کف داده‌ان، اگر در تهران، قم یا مشهد حضور داشتند چه می‌کردند؟ گمان می‌کنم حضور این جماعت در این مراسم تجلی عشق و ارادتشان به نظام و رهبر این نظام است.

ما در مراسم تشییع رهبر شهیدمان در قم حاضر بودیم، ما شاهد و ناظر اشک‌های ملت برای پدر شهیدمان بودیم و امروز نیز در مراسم جاماندگان از قافله عشق حاضر هستیم.

یقین دارم اشک‌ها و ارادت مردم در مراسم امروز تفاوتی با مراسم تشییع در مسجد جمکران نداشت.

این مراسم ثابت کرد عاشق علی بودن، زمان و مکان نمی‌شناسد. اینها مردم دیار عشق‌اند و پا در رکاب ولی امر خود، در عزای ولی شهید خود خواهند ماند‌.

مشت‌های گره کرده امروز و طنین نوای الله اکبر نشان داده که راه آرمان‌های امام تا آخرین قطره خون ادامه خواهد داشت