هبوط نور در کویر

ما که در این شهر نفس می‌کشیم، می‌دانیم که هوای قم، تنها اکسیژن نیست؛ هوای این شهر، عطر ماندگار قدم‌های آن بانوی پاکیزه‌ست که سال‌ها پیش، در راهی پر از غربت و اشک، این خاک را به مأمن خود تبدیل کرد. هرچند از روزهای ورود باشکوه ایشان به این خاک مقدس، ماه‌ها فاصله است، اما گویی حضور معصومه (س)، نه یک واقعه‌ گذرا در تاریخ، که یک حالت همیشگی است. ایشان آمدند تا قم را از یک نقطه‌ی جغرافیایی، به یک مقام معنوی بدل کنند.

ما، همسایگان این آستان، هر روز با این حقیقت زندگی می‌کنیم که زیر پاهایمان، خاکِ تبرک‌یافته با اشک‌هایِ دختری از تبار علی (ع) است. وقتی در خیابان‌ها قدم می‌زنیم، گویی هر پیچ و خم شهر، داستانی از آن سفر پرپیچ‌وخم و پرایمان دارد. شهریور که می‌گذرد، ما در انتظار آن روزهای ربیع‌الثانی هستیم تا دوباره با تمام وجود، ورود آن خورشید بی‌همتا را جشن بگیریم؛ اما حقیقت این است که ما در تمام روزهای سال، از همان لحظه‌ی ورود ایشان، در حضور ایشانیم.

ای کریمه‌ی اهل‌بیت! ای بانوی مأمن دل‌های ما! ما که در سایه‌سار حضور شما زیست می‌کنیم، می‌دانیم که این شهر، با آمدن شما، از خود بی‌خود شد و به خودش آمد. شما آمدید تا قم را به قلب تپنده‌ی ایمان تبدیل کنید. امروز، در این روز از شهریور، نگاه ما به سوی آستانه‌ی شماست؛ نه فقط به عنوان یک زائر، که به عنوان فرزندانی که در خانه‌ی شما بزرگ شده‌اند.

بوسه بر خاک این شهر، بوسه بر قدم‌های شماست. باری، امید که نگاه مهربان آن بانوی دلسوز، همیشه بر این شهر و بر ما ساکنان این حریم مقدس، سایه افکند و ما را در مسیر معرفت و عشق، تنها نگذارد.