شجاعت و استعمار ستیزی میراث ماندگار «رئیسعلی»

در پهنه نیلگون جنوب، جایی که خورشید با اقتدار بر شانه های خاک سوزان می تابد و امواج، رازهای کهن مردانگی را زمزمه می کنند، نامی هست که از جنس تاریخ نیست، از جنس غیرت است؛ نامی که هر بار بر زبان می آید، تصویری از ایستادگی، ایمان و شجاعت بی پایان را در ذهن هر ایرانی زنده می کند: «رئیسعلی دلواری».

مردی که در دوازدهم شهریور ماه ۱۲۹۴ شمسی، در اوج مبارزه با استعمار، خون پاکش را نثار خاک وطن کرد تا بذر آزادی در این مرز و بوم هرگز خشک نشود.

رئیسعلی تنها یک فرمانده محلی در جنوب نبود؛ او تجسم اراده یک ملت در برابر طوفان تجاوز استعمار بود. در روزگاری که قدرت های پوشالی جهان، با تکیه بر توپ ها و کشتی های جنگی، در پی به زانو درآوردن این مرز و بوم بودند، با سلاح ایمان و غیرت، سد پولادینی در برابرشان برافراشت.

رئیسعلی به جهانیان ثابت کرد که خاک ایران، نه جولانگاه متجاوزان، که ناموس یک ملت است؛ ناموسی که برای حفظ آن، باید از جان گذشت. شهادت او، نه یک پایان، که آغاز شکوه یک میراث بود؛ میراثی که امروز در رگ های تک تک جوانان این سرزمین جاری است.

امروز، در حالی که ورق تاریخ به گونه ای دیگر چرخیده و بیش از یک قرن از آن روزهای پر تب و تاب گذشته است، گویی صحنه نبرد، تنها لباس عوض کرده است.

امروز نیز قدرت های استکباری، همان هایی که میراث دار سیاست های سلطه گرانه پیشین اند . آمریکا و رژیم صهیونی با نگاهی طماع به گلوگاه های استراتژیک ما، بار دیگر رؤیای ورود از تنگه های حیاتی ایران را در سر می پرورانند. آن ها با تکیه بر زرادخانه های مدرن و ابزارهای تکنولوژیک، تصور می کنند که می توانند با فشار نظامی، اراده این ملت را در هم بشکنند و از این آب راه های راهبردی، راهی به سوی اهداف شوم خود بیابند.

اما آن ها در یک محاسبه بزرگ دچار خطا شده اند. آن ها قدرت این سرزمین را در تجهیزات جستجو می کنند، در حالی که ما این قدرت را در باور نهفته می دانیم.

دشمنان نمی دانند که تنگه های ما، نه راه های آبی ساده، که رگ های حیاتی یک غیرت جمعی هستند. هر موج این دریا، گویی تکثیری از صدای رئیسعلی است؛ صدایی که هنوز هم در کرانه های خلیج فارس می پیچد و به متجاوزان هشدار می دهد که این خاک، خاک شیران است، نه جولانگاه روباهان.

امروز، غیور مردان این سرزمین، از ساحل نشینان تنگستان تا نگهبانان حریم دریایی، با ایمانی پولادین و چشمانی تیزبین، بر فراز آب ها ایستاده اند. امروز، نه تنها تفنگ های قدیمی رئیسعلی، که دانش نظامی جوانان نخبه این مرز و بوم، دیوار دفاعی نفوذ ناپذیری ساخته است. دشمن باید بداند؛ اگر در گذشته رئیسعلی با دستان خالی و ایمانی راسخ، لرزه بر اندام متجاوزان انداخت، امروز فرزندان او با دستی پر از دانش و قلبی سرشار از همان ایمان، اجازه نخواهند داد که هیچ بیگانه ای، پای طمع خود را به این گلوگاه های امنیتی باز کند.

این تنگه ها، دروازه ورود نیست؛ گلوگاه نیستی متجاوزان است. ما وارثان دلواری هستیم؛ نسلی که ایستادن را از امواج آموخته است و شکست خوردن را هرگز در قاموس خود نخواهد شناخت.

بگذار بدانند، تا زمانی که روح شجاعت در این خاک جاری است، امنیت ما نه با لبخندهای دیپلماتیک آن ها، که با غیرت مردان بیدار این دیار تضمین شده است.

رئیسعلی نرفته است؛ او در رگ های تک تک مدافعان این سرزمین، جاری است. او در نگاه هر دریادل ایرانی، در استواری هر مرزبان، و در صلابت هر مردی که بر فراز آب های نیلگون خلیج فارس، نگهبانی این گنجینه را بر عهده دارد، زنده و جاویدان است.