از غربت امام عسکری(ع) تا چشم‌انتظاری ظهور مهدی موعود

امروز، دل‌های شیعیان در سوگ امامی نشسته است که سال‌های زندگی‌اش با غربت و مظلومیت گذشت؛ امامی که در میان سختی‌ها، چراغ هدایت را روشن نگه داشت و امانت بزرگ امامت را به فرزند خویش سپرد.

چه غم‌انگیز است داغ پدری که می‌دانست پس از او، فرزندش آخرین حجت خدا بر زمین خواهد بود.

و چه سنگین است بر دوش فرزندی که پس از داغ پدر، ردای امامت بر تن می‌کند. اما در میان این غم، امیدی بزرگ طلوع می‌کند؛ با شهادت امام حسن عسکری(ع)، خورشید امامت در وجود حضرت مهدی(عج) می‌درخشد؛ همان خورشیدی که قرن‌هاست چشم‌های منتظران به طلوعش دوخته شده است.

یا صاحب‌الزمان(عج) امروز، سالروز آغاز امامت شماست؛ و ما، نوجوانان و جوانانی که در عصر غیبت زندگی می‌کنیم، با قلب‌هایی کوچک اما آرزوهایی بزرگ، چشم به راه شما مانده‌ایم.

شاید شما را ندیده باشیم، اما نامتان که می‌آید، دل‌هایمان روشن می‌شود. 

ما آموخته‌ایم که انتظار، فقط نشستن و چشم دوختن به افق نیست؛ انتظار یعنی ساختن خود برای روزی که شما بیایید.

آقا جان...

می‌خواهیم نسلی باشیم که اگر روزی ندای یاری شما را شنید، شرمنده نباشد؛ نسلی که در روزگار غیبت، امیدش را از دست نداد، برای بهتر شدن خودش تلاش کرد و قلبش را برای آمدن شما آماده نگه داشت.

می‌خواهیم اگر روز ظهور فرا رسید، در میان یارانتان جایی برای ما نیز باشد؛

جوان‌ها و نوجوان‌هایی که با ایمان، اخلاق و عمل، شایستگی همراهی شما را پیدا کرده‌اند.

مولای مهربانمان...

ما هنوز چشم به راهیم؛

چشم به راه روزی که عطر حضورتان جهان را پر کند، عدالت بر زمین گسترده شود و چشم‌های منتظر، سرانجام به دیدار شما روشن شوند.

خدایا، به حق غربت و مظلومیت امام حسن عسکری(ع)، فرج آخرین حجت خود را نزدیک فرما؛

ما را از منتظران واقعی قرار بده و توفیق بده در شمار یاران و یاوران حضرت مهدی(عج) باشیم.

«اللهم عجل لولیک الفرج »