روز امور تربیتی و تربیت اسلامی

از همان حقیقتی که شهیدان مظلوم، رجایی و باهنر، آن را نه در قالب یک ساختار اداری، بلکه به‌مثابه قلب تپنده‌ی نظام تعلیم و تربیت بنیان نهادند؛ «امور تربیتی».

امروز، پس از گذشت دهه‌ها از تأسیس این نهاد مقدس، بیش از هر زمان دیگری روشن شده است که آینده‌ی جمهوری اسلامی نه صرفاً در کلاس‌های آموزش، بلکه در میدان تربیت رقم خواهد خورد.

اگر آموزش، انتقال دانش است، تربیت، ساختن انسان است؛ و تمدن‌ها را نه محفوظات، بلکه انسان‌های تربیت‌یافته می‌سازند. بشر هم ظاهراً هنوز بعد از این همه پیشرفت تکنولوژیک، نفهمیده که بدون تربیت، هوش مصنوعی هم فقط راه سریع‌تری برای گسترش بی‌اخلاقی می‌شود.ج

رهبر معظم انقلاب اسلامی بارها تأکید کرده‌اند که مسئله‌ی اصلی کشور، «تربیت» است و سند تحول بنیادین آموزش و پرورش نیز دقیقاً با همین نگاه تدوین شد؛ سندی که مدرسه را صرفاً محل آموزش علوم نمی‌داند، بلکه آن را کانون شکل‌گیری «حیات طیبه» معرفی می‌کند.

در این میان، مربی تربیتی فقط یک نیروی اجرایی یا برگزارکننده‌ی مناسبت‌ها نیست؛او معمار هویت نسل آینده است.

کسی که باید در میانه‌ی هجوم رسانه‌ای، آشفتگی‌های هویتی، فروپاشی مرجعیت‌های سنتی و جنگ روایت‌ها، نوجوان را به حقیقت، امید، مسئولیت‌پذیری و هویت ایرانی ـ اسلامی متصل نگه دارد.

امروز میدان تربیت، پیچیده‌تر از گذشته است.

نسل جدید، نسلی پرسشگر، سریع، شبکه‌ای و متأثر از زیست رسانه‌ای است. دیگر نمی‌توان با الگوهای تکراری، برنامه‌های کلیشه‌ای و فعالیت‌های صرفاً مناسبتی، انتظار اثرگذاری تربیتی داشت. امور تربیتی اگر بخواهد در تراز سند تحول ایفای نقش کند، باید از «واحد اجرایی مراسم» به «قرارگاه طراحی زیست تربیتی دانش‌آموز» ارتقا پیدا کند.

مدرسه‌ی تراز انقلاب اسلامی، مدرسه‌ای است که در آن:تربیت بر آموزش غلبه‌ی هویتی دارد،دانش‌آموز صرفاً مخاطب نیست، بلکه کنشگر است،تشکل‌های دانش‌آموزی میدان تمرین مسئولیت اجتماعی‌اند،مسجد، هیئت، اردو، رسانه، هنر، ورزش و فعالیت جمعی، اجزای یک منظومه‌ی تربیتی محسوب می‌شوند،و مربی تربیتی، حلقه‌ی اتصال مدرسه با آرمان‌های انقلاب اسلامی است.

بی‌تردید تحقق «تمدن نوین اسلامی» بدون تربیت نسلی مؤمن، خلاق، مسئول، مطالبه‌گر، اهل کار جمعی و دارای هویت انقلابی ممکن نخواهد بود. این همان نقطه‌ای است که اهمیت امور تربیتی را از یک بخش اداری، به یک ضرورت راهبردی ملی تبدیل می‌کند.

امروز، تکریم مربیان تربیتی صرفاً تجلیل از یک قشر نیست؛تجلیل از کسانی است که بی‌هیاهو، در خط مقدم جنگ نرم، مشغول ساختن آینده‌ی ایران‌اند.

مربیانی که گاهی در سکوت، بیش از بسیاری از تریبون‌های رسمی، امید را به نسل نوجوان منتقل می‌کنند و اجازه نمی‌دهند مدرسه، به فضایی بی‌روح و صرفاً آموزشی تقلیل پیدا کند. چون اگر تربیت از مدرسه حذف شود، مدرسه فقط به کارخانه‌ی تولید نمره تبدیل می‌شود؛ و تاریخ نشان داده تمدن‌ها با نمره ساخته نمی‌شوند.

امروز وظیفه‌ی همه‌ی دستگاه‌ها، نهادها و مسئولان فرهنگی آن است که امور تربیتی را نه به‌عنوان بخشی حاشیه‌ای، بلکه به‌عنوان محور راهبردی آینده‌ی کشور ببینند؛چرا که آینده‌ی ایران، پیش از آنکه در اتاق‌های سیاست شکل بگیرد، در دل کلاس‌ها، اردوها، حلقه‌های تربیتی و گفت‌وگوهای صمیمانه‌ی مربیان با نوجوانان ساخته می‌شود.

و شاید حقیقت ۸ اسفند همین باشد؛ یادآوری اینکه هنوز هم «تربیت»، مهم‌ترین مسئله‌ی این سرزمین است.