ایران سرزمین شیران است

به کدامین گناه کشته شدند؟ دختر سه ساله ای که در آغوش پدرش جا گرفته بود یا پرستاری مشغول انجام وظیفه اش بود. و بسیجیان و نظامیانی که بی دریغ جانشان را در راه دفاع از امنیت این مرز و بوم فدا کردند. به راستی چه شده است؟

ماجرا از امروز که نه، از روزی شروع شد که دشمن صهیونی-آمریکایی، ایران را تهدیدی برای خود دانست. پس با نقشه ای از پیش آماده شده و در حین مذاکرات، اقدام به حمله نظامی علیه کشورمان نمود.

دشمن صهیونی، حساب نظامی و غیرنظامی را از هم جدا نکرده و با حمله وحشیانه به منازل مسکونی و پایگاه های نظامی، بهترین فرماندهان نظامی و دانشمندان ما را به شهادت رسانده، فرماندهانی که در پاسخ به حملات دشمن، تصمیم گیرنده بودند و دانشمندانی که در حوزه فناوری هسته ای فعالیت می کردند و حتی تعداد زیادی از  مردم عادی، از خردسالان و بزرگسالان و اصحاب رسانه و... را به شهادت رساند.

حال بعد گذشت چند ماه، گویی روز سیزدهم جنگ دوازده روزه فرا رسیده. دشمنی که با بمب و موشک نتوانست حریف کشورمان شود، به طریق دیگری نقشه هایش را به اجرا در آورده است.

اول کار، یک اعتراض ساده بود. اعتراض به وضعیت اقتصادی کشور و مردم به خیابان آمادند تا شنیده شوند. این موضوع امری بدیهی برای هر کشوری بود اما اوضاع اینطور نماند و اعتراض بهانه ای برای رقم خوردن اغتشاشات شد.

اغتشاش، کار مردم معترض نبود. کار مردمی نبود که  با وجود همه بحران، ۱۲ روز یک صدا و یکپارچه، مقابل دشمن ایستادند‌‌. این اغتشاش کار همان دشمنی بود که می خواست از آب گل آلود اعتراض، ماهی بگیرد.

پس این جنگ داعش وار را به راه انداخت تا از ایران سوریه ای دیگر بسازد. با وعده های پوشالی خود، مزدوران وطن فروش و تروریست های مسلحی را به کار گرفت که برای تحقق نقشه های پلیدش، راه به هر سو می بردند.

 آنها آمدند تا امنیت را از ساکنان این مرز و بوم بربایند. اموال عمومی و خصوصی را به آتش کشیده و بی هیچ اِبایی مردم را به کام مرگ بردند. آنها شرم را شرمگین کرده و خانه های مردم را در آتش سوزاندند. گویی بر چشم و گوششان پرده ای افکنده شده بود که ترس کودکان و جیغ های زنان را نمی دیدند و نمی شنیدند.

اما پا از این هم فراتر گذاشتند. پرچم مقدس کشورمان را به آتش کشیدند و با این کار نه تنها که پرچم، بلکه هویت مان را نشانه رفتند. حتی به مساجد حمله برده و قرآن ها را سوزاندند. آنها مقدسات را زیر پا گذاشتند و یقینا این کارشان بی پاسخ نخواهد ماند.

جالب است که  با وجود همه این ها، دشمن مدعی است، مدعی اینکه از اغتشاشگران حمایت کرده و به ایران اجازه برخورد با آنها را نمی دهد.

سپس ملت ایران، مثل همیشه، با حضور میلیونی خود در خیابان ها، خروش شان را علیه تروریست های مسلح دشمن نشان دادند. نشان دادند که مشکلاتشان فقط به ایران و ایرانی مربوط است و برای حل آنها کاسه داغ تر از آش نمی خواهند! آنها به اظهارنظر های گاه و بیگاه بیگانه نیازی ندارند. آنها، نه زور مزدور را پذیرفته و نه در این خاک، به او جایی می دهند.

دشمن، هنوز ملت ایران را نشناخته‌ است. گمان برده بود که اعتراض به وضعیت اقتصادی به منزله اعتراض به نظام کشور است و منجر به همراهی با او می شود. اما این، توهمی بیش نبود. اینان همان ملتی‌اند که در طول تاریخ، بحران های زیادی را پشت سر گذاشته اما هنوز هم پای این نظام و کشور ایستاده اند. 

این ملت، اگر هم جان از کف دهند، بیهوده نمی دهند. با جانشان از این خاک محافظت کرده و در همان هم آرام میگیرند. آنها ثابت کرده اند که اینجا ایران است، سرزمین شیران...