درخشش «ستارهها خاموش نمیشن» در پنجمین جشنواره پژواک؛
وکیلی: پایداری یعنی دفاع از حق حیات و آینده کودکان
تهران (پانا) - گلریز وکیلی طباطبایی، برنده تندیس صدای طلایی و نشان شهید سلامی در پنجمین جشنواره ملی مستند رادیویی پژواک، ضمن تشریح چالشهای عاطفی و فنی ساخت مستند «ستارهها خاموش نمیشن»، بر ضرورت ثبت انسانی رنج قربانیان بیدفاع جنگ و انتقال مفاهیم مقاومت به نسل جوان با تکیه بر اصالت و اعتبار کهن رادیو ایران تأکید کرد.
«گاهی تحمل روشن کردن سیستم تدوین را نداشتم و ماهها طول کشید تا بتوانم بر بار عاطفی صداهای ضبطشده غلبه کنم؛ اما ایمان داشتم روایتی که با قلب و احساس ساخته شود، بیواسطه بر دل مخاطب خواهد نشست.» این توصیف گلریز وکیلی طباطبایی از فرآیند دشوار تولید مستند رادیویی «ستارهها خاموش نمیشن» است؛ اثری که در پنجمین دوره جشنواره پژواک توانست تندیس «صدای طلایی» و نشان ویژه «شهید سلامی» را در بخش «ایران مقاوم» برای شبکه رادیویی ایران به ارمغان آورد.
وکیلی در گفتوگو با پانا در تشریح سرچشمه شکلگیری این ایده گفت: ماجرا از حضور من به همراه مادرم (خانم عذرا وکیلی) و دخترم در یادبود ۴۷ کودک شهید جنگ دوازدهروزه در شیرخوارگاه آمنه آغاز شد؛ مراسمی که تصاویر شهدا روی پیکسلهای فلزی نقش بسته بود و یادگاری بر سینه مردم مینشست. در آنجا نگاهم به عکس معصوم دختری به نام «آیما زینعلی» گره خورد و بعدتر با راهنمایی همکارم در رادیو ایران، خانم فاطمه میناخانی، از واقعیت تلخ این خانواده مطلع شدم.
وی افزود: این قصه، روایت شهادت مظلومانه پدری به نام شهید علیرضا زینعلی به همراه دو دختر خردسالش، آیمای هشتساله و هیمای چهارساله، در شب نخست جنگ در شهرک شهید چمران بود؛ حادثهای که در آن، مادر خانواده (خانم حمیده پازوکی) با وجود سقوط از طبقه دهم، از میان آوارها زنده بیرون آمد تا نمادی از ایستادگی و راوی این داغ بزرگ باشد.
این برنامهساز رادیو درباره فرم روایی اثر توضیح داد: روایت این مستند از دو زاویه طراحی شد؛ ناظری بیرونی به واسطه نگاه ماه در شب حادثه و روایتی درونی از زبان مادری که همهچیزش را در یک شب از دست داد، در شرایطی که از صدای شهدای این خانه جز کلماتی اندک باقی نمانده بود. هدف من نجات این حقیقت تلخ از فراموشی بود؛ چراکه کودککشی دردناکترین چهره نبردهاست و نباید اجازه داد کودکان معصوم در لابلای خبرها به اعدادی آماری تنزل پیدا کنند.
برگزیده جشنواره پژواک با اشاره به دریافت نشان «شهید سلامی» یادآور شد: سردار شهید سلامی نیز در همان شب اول جنگ به شهادت رسیدند و الگوی تسلیمناپذیری بودند. تقارن نام این شهید با قصه ایستادگی مادری مقاوم، به من یادآوری کرد که رسالت ما برنامهسازان در بازنمایی ایثارگریها چقدر سنگین و تعیینکننده است.
وکیلی در پاسخ به نحوه برقراری ارتباط با نسل جدید تأکید کرد: برای نسل جوان باید مقاومت را از دل سرگذشتهای واقعی و انسانی بازگو کنیم نه با ادبیات شعاری. پشت واژه کودککشی، یک نام، یک صدا، یک اتاق، یک مادر و یک آینده تباهشده قرار دارد. اگر بتوانیم در کنار بازتاب صادقانه رنجها، امید و تلاش بازماندگان برای پاسداری از انسانیت را نشان دهیم، پیام مقاومت به زیبایی منتقل میشود.
وی با ابراز خرسندی از بیش از بیست سال فعالیت مستمر در شبکه رادیویی ایران خاطرنشان کرد: رادیو ایران خانه دوم من است و امیدوارم تا پایان خدمت در این شبکه حضور داشته باشم. این نام حامل هویتی کهن و اعتباری ریشهدار در حافظه مردم است؛ از این رو در ساخت اثر کوشیدیم اصالت شنیداری این شبکه را با ساختارهای نوین برنامهسازی بیامیزیم تا پیام امید، همدلی و حس تعلق به میهن به جذابترین شکل به گوش شنونده برسد.
وکیلی در پایان ضمن مهم دانستن فضای رقابتی و نقد حرفهای در جشنواره پژواک، این موفقیت را ثمره کاری جمعی دانست و از اعتماد مدیران شبکه رادیویی ایران و همراهی صمیمانه خانمها عذرا وکیلی، فاطمه میناخانی، مریم مؤمن، وفایی زنوز و آقای اسماعیلپور در مراحل تولید اثر قدردانی کرد.
ارسال دیدگاه