فیلم حاصل سه سال درگیری ذهنی با دوگانگی انسان معاصر است

مانی مقدم در گفت‌وگو با پانا درباره شکل‌گیری ایده فیلم «خواب» اظهار کرد: این اتفاق برای خود من افتاد و از همان‌جا به این جریان رسیدیم. موضوع دوگانگی سال‌هاست که با آن درگیر هستیم و همین مسئله باعث شد این مفاهیم را با هم تلفیق کنیم و به روایت فعلی برسیم.

وی با اشاره به مضمون اصلی فیلم افزود: «خواب» درباره دیوانه‌شدن تدریجی انسان است؛ انسانی که میان واقعیت و آرزوهای دست‌نیافتنی گرفتار شده و در نهایت فقط می‌تواند خواب آن‌ها را ببیند. امروز آن‌قدر از آرزوهایمان دور شده‌ایم که دیگر رسیدن به آن‌ها ممکن نیست و تنها به رؤیا تبدیل شده‌اند.

این کارگردان در واکنش به برخی برداشت‌ها درباره تصویر شخصیت مذهبی در فیلم گفت: من چنین ذهنیتی نداشتم و اگر کسی چنین احساسی گرفته، شخصاً عذرخواهی می‌کنم. جامعه ایرانی جامعه‌ای صددرصد مذهبی است و من هم جزئی از همین جامعه هستم. شخصیت فیلم وجوه مختلفی دارد؛ از بیماری و مسائل خانوادگی گرفته تا مشکلات شخصی، اما گاهی تنها یک وجه دیده می‌شود و بقیه نادیده گرفته می‌شود.

مقدم تأکید کرد: قصد من قضاوت یا تخریب هیچ قشری نبوده است، بلکه تلاش کردم تصویری چندوجهی از انسان ایرانی ارائه دهم؛ انسانی که هم باور دارد، هم تردید می‌کند و هم با بحران‌های مختلف زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کند.

وی درباره روند نگارش فیلمنامه توضیح داد: این مسئله تازه نیست و سه سال است که با آن درگیرم. حدود ۹ ماه به‌طور مداوم روی فیلمنامه کار کردیم؛ نوشتیم، حذف کردیم و دوباره بازنویسی کردیم. به نظر من «خواب» فیلمی نیست که تاریخ مصرف داشته باشد، بلکه هرچه جلوتر می‌رویم، به واقعیت امروز نزدیک‌تر می‌شود.

این کارگردان درباره حضور نیافتن رضا عطاران در نشست خبری گفت: آقای عطاران یکی از بهترین و دوست‌داشتنی‌ترین انسان‌های سینمای ایران هستند. به‌دلیل شرایط جسمی و عمل قلبی که اخیراً پشت سر گذاشتند، حال عمومی‌شان برای حضور در نشست مناسب نبود. من نه اصراری کردم و نه فشاری؛ حضورشان در خود فیلم برای من بزرگ‌ترین لطف بود.

مقدم در پایان با اشاره به عوامل فیلم گفت: بازیگران، گروه فیلم‌برداری و به‌ویژه فیلم‌بردار کار، همراهی فوق‌العاده‌ای داشتند. این فیلم برای من یک تجربه شخصی و روانی است و این مسیر فکری احتمالاً در آثار بعدی‌ام هم ادامه خواهد داشت.