فریاد ماندگار نیمکت‌های خالی بر تارک تاریخ
سروستان (پانا) - وطن جانم، ایران من؛ در قلب تو زخم‌های عمیقی وجود دارد که با هیچ دارویی التیام نمی‌یابد اما من از این خرسندم که دل پروسعت تو پر از نام‌ها و یادهاست؛ نام و یاد کسانی که خون خود را دادند تا ذره‌ای از خاک تو به دشمن نرسد.
در کلاس‌های درس هنوز نیمکت‌هایی وجود دارد که کسی روی آن‌ها نمی‌نشیند؛ نیمکت‌های خالی که روزی پر از خنده، شادی و نشاط بودند. اما امروز این نیمکت‌های خالی بسیار ارزشمندند؛ زیرا با دیدنشان یاد دانش‌آموزان مبارزی زنده می‌شود که کیف خود را گذاشتند و در مقابل نظام سلطه ایستادند و در این راه جان خود را فدای ایرانمان کردند تا از میهن خود دفاع کنند.
هنوز در این فکر هستم که آن روز، صبح آن‌ها نیز همانند هر روز ما شروع شد اما با پایانی متفاوت. آن‌ها راهی را انتخاب کردند که با گذشت سالیان سال هنوز ادامه دارد و در تاریخ سیزده آبان هر سال دانش‌آموزان در مقابل سلطه استکباری می‌ایستند. آری، هنوز تاریخ و مردم نام و یادهایشان را فراموش نکرده‌اند؛ نام کسانی که سرشق جوامع دانش‌آموزی بودند، هستند و خواهند بود.
سال گذشته در میدان سیزده آبان جای دانش‌آموزانی که در جنگ دوازده‌روزه به شهادت رسیده بودند خالی بود و امسال جای دانش‌آموزان مظلوم میناب در میدان خالی است؛ جای کسانی که رویاهای زیادی برای ماندن در این دنیا داشتند اما دشمن توان دیدن پیشرفت و ترقی آن‌ها را نداشت. ما دانش‌آموزان تا روزی که جان در بدن داریم انتقام خون این دانش‌آموزان بی‌گناه را خواهیم گرفت.
ارسال دیدگاه