در آستان لسان‌الغیب

بیستم مهرماه در تقویم ایرانی، روزی است که پیوند میان روح و شعر را جشن می‌گیریم؛ روز بزرگداشت لسان‌الغیب، حافظ شیرازی. حافظ تنها یک شاعر نیست؛ او آینه تمام‌نمای فرهنگ، عرفان و حکمت ایرانی است که قرن‌هاست کلماتش بر سفره دل مردم این سرزمین از هر قشر و سنی جاری است.

امروز که به آرامگاه حافظ در شیراز می‌اندیشیم، گویی صدای ورق خوردن دیوان‌های شعر را در هر خانه می‌شنویم. حافظ در حافظه جمعی ما، نه فقط یک شاعر که یک دوست است. وقتی از فال حافظ سخن می‌گوییم، گویی با او درد‌دل می‌کنیم و او با کلام سحرآمیزش گره از پیچیدگی‌های ذهنی ما می‌گشاید.

در این روز، شیراز، شهر شعر و ادب، حال و هوای دیگری دارد. دوستداران او از سراسر ایران گرد هم می‌آیند تا یاد کسی را گرامی بدارند که با اشعارش، عشق، آزادگی و عرفان را با زبانی ساده و در عین حال عمیق آموخت. او که خود می‌گوید: «هر چه کردم همه از دولت قرآن کردم»، توانست کلام الهی را با لطافت شعر درآمیزد و جهانی از معنا بیافریند.

اهمیت بزرگداشت این روز تنها در برپایی همایش‌ها یا سخنرانی‌ها نیست، بلکه در این است که ما یک بار دیگر به خود یادآوری کنیم چه گنجینه ارزشمندی در اختیار داریم. اشعار حافظ، درس زندگی است؛ درس در بند نام و ننگ نبودن، درس امید داشتن به روزهای روشن و درس مهربانی.