روز نخست مدرسه پس از ماه‌ها دوری خاطره‌انگیز شد

سال تحصیلی جدید برای من با یک روز متفاوت و پر از اتفاق شروع شد. صبح به مدرسه خلیلی رفتم تا از زنگ مهر گزارش تهیه کنم و بعد، با هیجان راهی مدرسه خودم، سما شدم. وقتی وارد کلاس شدم، زنگ دوم شروع شده بود و درس ادبیات داشتیم؛ پشت در کلاس که رسیدم کمی استرس گرفتم که الان که همه سر جای خود نشسته‌اند، من که وارد کلاس می‌شوم کجا باید بنشینم و داخل کلاس چه خبر است؟ اما فکر و دلم بیشتر پیش دیدار دوباره دوستانم بود.

وارد که شدم دبیر ادبیات به گرمی از من استقبال کرد و خوشبختانه یکی از دوستان سال قبلم، صندلی کنار خودش برایم جا گرفته بود و رفتم نشستم.

چند ماهی به‌خاطر جنگ، کلاس‌هایمان آنلاین برگزار شد و سال تحصیلی گذشته هم در فضای مجازی به پایان رسید. بعد از ۷ ماه دوری از مدرسه، دوباره فرصت پیدا کردیم کنار هم در کلاس درس بنشینیم؛ فرصتی که این بار برایمان معنای دیگری داشت. با دیدن دوستانم حس کردم بعضی از آن‌ها در همین چند ماه چقدر تغییر کرده‌اند؛ چهره‌هایشان بزرگ‌تر و پخته‌تر شده بود.

مدرسه هم مثل ما تغییر کرده بود. فضای مدرسه نیز با تلاش مدیر و کادر پرتلاشش حال‌وهوای تازه‌ای پیدا کرده و از قبل زیباتر و بهتر شده بود. مشخص بود این مدت بیکار ننشسته بودند و تلاش زیادی کرده‌اند. این تغییرها در کنار دیدار دوباره دوستان، شروع سال تازه را برایم خاطره‌انگیزتر کرد. بیشتر معلم‌ها عوض شده بودند و فقط سه چهار نفر از معلم‌های سال قبل امسال حضور دارند. معاون پرورشی هم عوض شده بود که خیلی مهربان بود و من خیلی او را دوست داشتم، جای خالی او برایم ناراحت‌کننده بود. البته یک مربی پرورشی به کادر اضافه شده که به نظرم خوب و مهربان است.

آن روز چند نفر از هم‌کلاسی‌هایمان غایب بودند. شاید چون این هفته فقط یک روز کلاس داشتیم، هنوز از سفر برنگشته بودند. با این حال جای خالی‌شان نشان می‌داد که مدرسه با حضور همه ما کامل‌تر می‌شود و بیشتر خوش می‌گذرد.

وقتی دوباره روی نیمکت کلاس نشستم، بیشتر از همیشه قدر همین لحظه‌های ساده را دانستم؛ گوش‌دادن به درس، دیدن معلم و خندیدن کنار دوستان. آرزو می‌کنم دیگر هیچ جنگ و مشکلی پیش نیاید و همه دانش‌آموزان بتوانند در سایه صلح و آرامش، هر روز در مدرسه‌هایشان حاضر شوند؛ کنار هم یاد بگیرند، رشد کنند و برای آینده‌ای روشن‌تر تلاش کنند.