حماسه حضور

امروز در دفترچه یادداشتم یک صفحه را سفید گذاشتم؛ نه از سر نداشتن حرف، بلکه به این دلیل که قلم در میان انگشتانم سنگینی می‌کرد. من یک دانش‌آموزم که ایستادن را از روایت‌های رهبرش آموخته است. امروز در خیابان‌هایی که صدای لبیک مردمش زمین و زمان را لرزاند، به دنبال سوژه نبودم؛ دوربینم را کنار گذاشتم، چرا که هیچ لنزی عمق این قاب سنگین را ثبت نمی‌کند.

موج جمعیت، پیر و جوان و دانش‌آموزانی را نشان می‌دهد که تا دیروز دغدغه مشق داشتند، اما امروز آمده‌اند تا به سید دل‌ها بگویند ایستاده‌اند. من دیگر آن دانش‌آموز پشت میز کلاس نیستم، بلکه خبرنگار روایت استقامت هستم. دشمن مات مانده است؛ آن‌ها می‌خواستند ما را در کتاب‌های تاریخ غرق کنند، اما ما خودمان تاریخ را می‌سازیم.

مکتب رهبر شهید در زنگ انشا و شعارهای صبحگاه مدارس ما ابدی شده است. در این لحظه‌ها به یاد سخن او می‌افتم که ملت همیشه در صحنه است. امروز با اشک و عشق عهد می‌بندم که راه او را ادامه دهم. ما دانش‌آموزان خبرنگار، قلم خود را به خون غیرت او قسم می‌دهیم که نگذاریم صدای عدالت خواهی‌اش در هیاهوی رسانه‌ها خاموش شود.

او چراغ راه را برای ما روشن نگه داشت و ما این مسیر را می‌شناسیم.