پرواز مردی که برای مردم زیست
فیروزآباد (پانا) - شهادت آیتالله سید ابراهیم رئیسی، تنها فقدان یک مسئول نبود؛ بلکه روایت پایانی بر زندگی مردی بود که سادهزیستی و بیادعایی را در مسیر خدمت به مردم، به یک گفتمان تبدیل کرد.
گاهی برخی اخبار چنان جانکاه است که کلمات را در نطفه خفه میکند. خبر شهادت آیتالله سید ابراهیم رئیسی، از آن دست رویدادهایی است که نه تنها یک مسئول، بلکه نمادی از خدمت بیمنت را از میان ما برد.
شهادت برای این مرد، پایان یک مسیر نبود، بلکه غایت آرزویی بود که خستگی را در واژگان او بیمعنا کرده بود. او از تبار مردانی بود که با تکیه بر ایمان و باور به تکلیف، سختیها را به جان میخریدند و معتقد بودند که برای آسایش به میدان نیامدهاند.
آنچه شهید رئیسی را در ذهن مردم متمایز کرد، نه عناوین اجرایی، بلکه سادگی در رفتار و بیواسطگی در ارتباط با بطن جامعه بود. او را در قاب تلویزیون، در میانه سیل و زلزله، در سفرهای استانی و در میان دردهای مردم دیده بودیم. خستگی در چهرهاش نمایان بود، اما هرگز لب به شکایت نگشو زیرا دلش به وعدهای که به آن ایمان داشت، قرص بود.
انقلاب اسلامی از آغاز، با ایثار و خون بزرگمردانی آبیاری شده که هرکدام قصهای از شبزندهداری و ایستادگی دارند. شهید رئیسی نیز یکی از همین افراد بود که جانش را در راه خدمت نهاد. اینگونه رفتنها، اگرچه داغی سنگین بر دل مادران و مردم میگذارد، اما از نگاهی دیگر، آغاز یک حیات جاویدان و آرامشی است که پاداش سالها صبوری و خدمتگذاری اوست.
امروز که نام شهید آیتالله رئیسی را با پسوند شهید زمزمه میکنیم، در کنار حزن و اندوه، حس احترام و قدردانی عمیقی در جامعه موج میزند. او به معنای واقعی کلمه، تا آخرین لحظه در میدان مردم ایستاد و نشان داد که برای خادم مردم بودن، باید برای مردم زیست.
ارسال دیدگاه