شروع ریاست در روز میلاد، پایان مأموریت در روز شهادت

شهید آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی، در تمام دوران مسئولیت خود، نمونه‌ای روشن از یک مدیر خستگی‌ناپذیر، مردمی و صادق بود؛ مدیری که شب و روز نمی‌شناخت و برای عزت، پیشرفت و سربلندی ایران اسلامی لحظه‌ای از تلاش بازنایستاد. رهبر معظم انقلاب نیز درباره او فرمودند: رئیسی عزیز خستگی نمی‌شناخت.  جمله‌ای که به‌خوبی بیانگر روحیه جهادی، اخلاص و تلاش بی‌وقفه او در مسیر خدمت به مردم است.

در عرصه بین‌المللی نیز شهید رئیسی با صلابت از ارزش‌های دینی و اعتقادی ملت ایران دفاع کرد. حضور او در سازمان ملل و آن سخنان کوبنده در دفاع از قرآن کریم، برای همیشه در حافظه تاریخ ماندگار شد؛ آنجا که در برابر هتاکی‌ها به ساحت مقدس کتاب آسمانی مسلمانان فرمود:  این کتاب انسان‌ساز، جامعه‌ساز و تمدن‌ساز هرگز نمی‌سوزد؛ ابدی است، تا زمین و زمان باقی است، آتش توهین و تحریف حریف حقیقت نخواهد شد.

این جمله، نه فقط یک پاسخ سیاسی، بلکه فریادی از ایمان، عزت و غیرت اسلامی بود.

سرانجام، پس از سال‌ها مجاهدت، خستگی‌ناپذیری و خدمت صادقانه، شهید سید ابراهیم رئیسی در شامگاه شب شهادت امام رضا(ع) به دیدار معبود شتافت و در آغوش امام مهربانی‌ها آرام گرفت. گویی آغاز و پایان زندگی مسئولانه او نیز با نام و یاد امام رئوف گره خورده بود؛ از روز تولد امام رضا(ع) که ریاستش آغاز شد، تا شب شهادت همان امام که مأموریت دنیایی‌اش پایان یافت.

او از جنس مردم بود؛ مردی که درد مردم را می‌فهمید، در میان مردم زندگی می‌کرد و برای مردم نفس می‌کشید. ساده‌زیستی، تواضع، اخلاق نیکو، حضور میدانی، و روحیه خدمتگزاری از او چهره‌ای ساخته بود که در دل بسیاری از مردم جای گرفت. شهید رئیسی نه‌تنها یک مسئول، بلکه نماد مردمی‌بودن، اخلاص و خدمت بی‌منت  بود؛ شخصیتی که نشان داد می‌توان در اوج مسئولیت، همچنان نزدیک به مردم، همراه با مردم و برای مردم بود.