ماکان نصیری روایتی از آرزوهای ناتمام

گاهی یک نام، فراتر از چند حرف، به روایتی ماندگار از زندگی، امید و دلتنگی تبدیل می‌شود. نامی که با شنیدنش، تصویر کودکی و آرزوهای ناتمامش در ذهن جان می‌گیرد. ماکان نصیری، دانش‌آموز شهید مدرسه شجره طیبه میناب، یکی از کودکانی است که یاد و خاطره‌اش در دل مردم زنده مانده است.

ماکان، دانش‌آموزی هفت‌ساله بود که در حادثه حمله به مدرسه شجره طیبه میناب جان خود را از دست داد. پیکر او تاکنون پیدا نشده و به همین دلیل، نامش در شمار شهدای جاویدالاثر قرار گرفته است. روایتی تلخ از کودکی که نبودنش، داغی سنگین بر دل خانواده‌اش گذاشت.

ماکان می‌توانست مانند دیگر کودکان، روزهایش را با درس خواندن، بازی کردن و رویاپردازی بگذراند. می‌توانست بزرگ شود، آرزوهایش را دنبال کند و آینده‌ای برای خود بسازد، اما سرنوشت، فرصت ادامه زندگی را از او گرفت و رویاهای کودکانه‌اش ناتمام ماندند.

جاویدالاثر بودن ماکان، روایت دیگری از این داغ است. پیکری که هنوز به آغوش خانواده بازنگشته و چشم‌انتظاری را به بخشی از زندگی عزیزانش تبدیل کرده است. برای خانواده او، این فقدان تنها یادآوری یک خاطره نیست، بلکه زخمی است که با گذر زمان نیز التیام آسانی ندارد.

ماجرای ماکان، فراتر از فقدان یک دانش‌آموز، یادآور حق کودکان برای زندگی در امنیت، آموختن در کلاس درس و ساختن آینده‌ای سرشار از امید است. حقی که هیچ کودکی نباید از آن محروم شود.