ما بی حسین وارد جنت نمی‌شویم

چه غریب است تماشای دنیایی که بی‌عشق او نفس می‌کشد و چه بی‌ارزش است بهشتی که در آن عطر سیبِ حرمش نوزد. ما را با عافیت‌طلبیِ عاقلان کاری نیست؛ ما سال‌هاست که عقل خویش را در طوافِ ضریح عشق سر بریده‌ایم.

اربعین، میعادگاه همین دیوانگیِ مقدس است. امتداد جاده‌ای که خاکش طعم بوسه می‌دهد و هوایش بوی وصال. در این طریق، قدم‌ها به فرمان دل برمی‌خیزند، نه به تدبیر عقل. هر گام که بر خاکِ تاول‌زده‌  این مسیر برمی‌داریم، فریادی است بر سرِ تمام دارایی‌های پوشالی جهان؛ اعلام برائتی است از هر آنچه غیر از اوست.

زائرِ اربعین، کوله‌بارش را از بی‌نیازی پر کرده است. او در ایستگاه‌های محبتِ این راه، شاهدی است بر سخاوتِ بی‌حدِ کسانی که تمام هستی‌شان را به نامِ «حسین» بر طبق اخلاص نهاده‌اند. اینجا جاده‌ای است که در آن، فقر و غنا رنگ می‌بازد و همه در پناه یک پرچم، به یک سو روانه می‌شوند؛ به سوی نوری که هرگز خاموش نخواهد شد.

بگذار دنیاپرستان در پی سرابِ خویش بدوند و به عمارت‌های پوشالیِ جهان دل خوش کنند. برای ما، بهشت همان خاکی است که به خونِ او متبرک شد و تمامِ آرزویمان در این بیت خلاصه می‌شود که بی‌حسین، حتی فردوس را هم نمی‌خواهیم. ما بهشت را در سیمای زائران خسته‌پایِ او، در گلوی خشکیده‌ی کودکان و در پرچم‌های سرخ و سیاهی یافته‌ایم که در باد اهتزاز عشق را فریاد می‌زنند.

آری! دنیای بی‌حسین، ارزانیِ دنیاطلبان؛ ما را همین غبارِ راه، همین خستگیِ شیرین و همین سلام‌های لرزانِ انتهای جاده، بس است…

السلام علیک یا اباعبدالله الحسین و علی الارواح التی