از کربلا تا تهران؛ روایت عشقی که با خون نوشته شد

پانزدهم تیرماه ۱۴٠۵ مصادف با آخرین روز وداع تاریخی مردم تهران با رهبر شهیدشان؛ یک روز تاریخی، یک وداع سخت و جانسوز؛ روزی که پس از ماه ها انتظار فرا رسیده بود. میدان آزادی شد قلبی برای یک جهان اندوه؛ میدانی که صدها شب، میزبان دلهای خون شده‌ی ملت است. ملتی داغدار در انتظار فرجی بزرگ.

همه‌چیز بر‌میگردد به نهم اسفند؛ روزی که خیابان کشور‌دوست مورد هدف حمله‌ی رژیم غاصب صهیونیستی قرار می‌گیرد. و اما دهم اسفند، روزی که داغ سنگینی بر دل مردم ایران می‌نشیند. روزی که مردم صبحشان را با خبر شهادت او آغاز کردند. اما حالا مردم برای آخرین بار با رهبر شهیدشان دیدار میکنند، آخرین دیدار ما روز تشیع، در قلب آزادی.

روزی که تنها یک مراسم نبود؛ صفحه‌ای از تاریخ بود که با اشک مردم ورق خورد. خیابان ها لبریز از جمعیتی شد که گویی دوباره روایت کربلا را زنده می‌کند. مردمی که با دلهای داغدار آمدند تا با پیکر شهیدی وداع کنند که خود و خانواده‌اش را فدای ملت و پایداری ایران عزیزمان کرد. راه او ادامه‌ی راه سالار شهیدان بود.

امروز، ظهر عاشورا در میدان آزادی بار دیگر به تصویر کشیده شد؛ گویی تاریخ برای لحظه‌ای ایستاد تا نشان دهد خون این شهید والامقام هنوز هم می‌تواند ملتی را گرد آرمان ها جمع کند؛ حضور زنان، مردان، و کودکان هر یک از نسلی متفاوت اما همه با یک عقیده‌ حضور یافتند.

در میان جمعیت فرزندان سید علی را دیدید، که چگونه پرچم به دست به پدر خود گفتند "ما ادامه دهنده‌ی راه تو هستیم". 

مردم همه با نوای یا لثارات‌الخامنه‌ای دور هم جمع شدند تا بار دیگر به دشمن ثابت کنند جمهوری اسلامی حرم است و حرمت دارد.

این اولین پدیده‌ تاریخی در این میدان نیست؛ آزادی وداع های جانسوز دیگری را به چشم خود دیده است. وداع با سردار دلها، وداع با فرماندهان شهید، وداع با سرداران شهید، وداع با شهدای جنگ دوازده‌روزه و حال وداع با رهبر شهید.

تمام این لحظات، در تاریخ ثبت شده و الگویی برای آیندگان است.

روز تشیع، روزی شد که تمامی عالم بار دیگر ظهر عاشورا را به چشم خود دیدند. امروز قرارگاه حسین‌بن علی ایران است. اگر امروز این حرم ماند، دیگر حرم ها هم می‌مانند. اگر دشمن این حرم را از بین برد، حرمی باقی نمی‌ماند؛ نه حرم ابراهیمی و نه حرم محمدی(ص).