پایِ کار امام حسین بودن فارغ از سن و سال

امروز که برای گرفتن کارنامه به مدرسه می‌رفتم، در خیابان مهتاب با صحنه‌ای روبه‌رو شدم که توجهم را جلب کرد. نه خبری از فروشگاه بود و نه نمایشگاه؛ فقط یک میز ساده، یک کلمن آب و دو نوجوان هم‌سن‌ و سال خودم که لباس مشکی بر تن داشتند و با لبخند به رهگذران آب تعارف می‌کردند.

کنجکاو شدم و از آن‌ها درباره کارشان پرسیدم. با افتخار گفتند: به عشق امام حسین(ع) آب می‌ریزیم. همین یک جمله کافی بود تا چند دقیقه‌ای کنارشان بایستم و از این کار زیبای آن‌ها عکس بگیرم.

واقعاً حس عجیبی است وقتی می‌بینی نوجوان‌هایی در سن و سال خودت، در گرمای ظهر و در روزهایی که بسیاری ترجیح می‌دهند در خانه استراحت کنند، به فکر رفع تشنگی دیگران هستند. این صحنه برای من یادآور این حقیقت بود که عشق به اهل‌بیت(ع) و به‌ویژه حضرت اباعبدالله الحسین(ع)، در دل نوجوانان این سرزمین زنده و جاری است.

وقتی از آن‌ها خواستم جمله‌ای برای ثبت در این یادداشت بگویند، خیلی کوتاه اما پرمعنا پاسخ دادند: به عشق اباعبدالله(ع) در گرما به مردم آب می‌رسانیم.

شاید این کار در ظاهر ساده به نظر برسد، اما پشت همین لیوان‌های آب، دریایی از محبت، ایثار و ارادت به امام حسین(ع) نهفته است. نوجوانانی که بی‌هیاهو پای کار امامشان ایستاده‌اند و به ما یادآوری می‌کنند که خدمت به مردم، یکی از زیباترین جلوه‌های عشق حسینی است.

خداقوت بچه‌ها؛

التماس دعا.