پانا؛ ابتدای مسیر رشد و پیشرفت من

من به عنوان دانش‌آموز خبرنگار پانا، هر روز صبح که بیدار می‌شوم، حس می‌کنم  یک مأموریت بزرگ در انتظارم است. دانش‌آموز خبرنگار بودن  فقط یک عنوان یا یک لباس فرم نیست؛ بلکه یک دعوت‌نامه‌ عاشقانه به دنیای کشف حقیقت‌هاست. وقتی قلمم را برمی‌دارم یا میکروفون را در دست می‌گیرم، می‌دانم که صدای من می‌تواند به گوش   انسانهای بیشماری  برسد و امید دارم  تغییری هرچند کوچک در نگاه دیگران ایجاد کند.

پانا برای من خانه‌  دوم  است؛ جایی که در آن یاد می‌گیرم چطور با دقت به اطرافم نگاه کنم، چطور سوالات درست بپرسم و چطور داستان‌های واقعی را   روایت کنم. من اینجا یاد گرفته‌ام که هر خبری، چه کوچک و چه بزرگ، داستانی دارد که باید با احترام و صداقت تعریف شود. من می‌خواهم صدای کسانی باشم که شاید صدایشان به جایی نرسد، می‌خواهم از مشکلات مدرسه، محله و شهرم بگویم و راه‌حل‌هایی را پیشنهاد دهم که شاید دیگران به آن‌ها فکر نکرده باشند.

در این مسیر، گاهی خسته می‌شوم، گاهی با سوالات سخت روبرو می‌شوم و گاهی احساس می‌کنم که کلماتم کافی نیستند، اما همین لحظات است که به من یادآوری می‌کند که چرا این راه را انتخاب کرده‌ام. من به عنوان یک دانش‌آموزخبرنگار، می‌دانم که آینده‌ این کشور در دستان ماست و وظیفه‌   ما این است که با آگاهی و مسئولیت‌پذیری، آینده‌ای روشن‌تر بسازیم.

پانا به من آموخته که خبرگزاری فقط نوشتن نیست؛ بلکه درک کردن، همدردی کردن و امید دادن است. من به خودم و به تمام هم‌فکرانم افتخار می‌کنم که در این روز خاص، با هم متحد شده‌ایم تا صدای نسل جدید باشیم. ما اینجا هستیم تا بگوییم که ما می‌بینیم، ما می‌شنویم و ما آماده‌ایم تا برای ساختن دنیایی بهتر تلاش کنیم.

من هستی رحمت آبادی فرارسیدن سالروز تأسیس خبرگزاری پانا را به تمامی هم‌نسلانم و خانواده‌ی بزرگ رسانه‌ای پانا تبریک عرض می‌کنم؛ امیدوارم که همواره در مسیر حقیقت‌جویی و روایت‌گری، سربلند و پیروز باشید.