دو سال از پروازِ «شهید خدمت» گذشت؛ حکایتِ حضوری که از گزارش‌ها فراتر رفت

دومین سالگردِ عروجِ ملکوتیِ حضرت آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی، رئیس‌جمهورِ فقید و خادمِ ملت، بار دیگر یاد و خاطره‌ی «شهید خدمت» را در دل‌ها زنده کرد؛ مردی که تمامِ عمرِ خویش را وقفِ خدمتِ بی‌منت به مردم کرد و نامش با صداقت، تلاش و گره‌گشایی از مشکلاتِ مردم عجین شد.

اما در میانِ انبوهِ خاطراتِ خدمتگزاریِ او، برخی لحظات، چون نگینی درخشان، در تاریخِ این سرزمین ثبت شده‌اند؛ لحظاتی که عمقِ دغدغه‌مندی و احساسِ مسئولیتِ او را به نمایش می‌گذارند. یکی از این خاطراتِ ماندگار، حضورِ او در جمعِ مردمِ داغدارِ مناطقِ سیل‌زده‌ی فیروزکوه بود؛ حضوری که از جنسِ گزارش‌هایِ اداری فراتر می‌رفت.

در همان روزها، من نیز به‌عنوانِ خبرنگار در میانِ مردم و در صحنه‌ حادثه حضور داشتم و از نزدیک، صحنه‌هایی را دیدم که بیش از هر گزارش و روایت، از جنسِ درد، همدلی و مسئولیت بود. آنجا که ویرانه‌ها و اندوه، چهره‌ی شهر را پوشانده بود و مردم در اوجِ سختی و ناامیدی به سر می‌بردند، آیت‌الله رئیسی نه به عنوانِ یک مقامِ رسمی که تنها شنونده‌ی اخبار باشد، بلکه به عنوانِ یک انسانِ دلسوز و شریکِ غمِ مردم، خود را به میانِ آنان رساند.

در آن لحظاتِ سخت، وقتی درد و رنجِ مردم را از نزدیک لمس کرد، جمله‌ای از عمقِ جان بر زبان راند که هنوز در گوشِ تاریخ طنین‌انداز است: «از گزارش‌ها دلم آرام نگرفت؛ خودم باید می‌آمدم.»

این جمله، اوجِ صداقت، همدلی و تعهدِ یک «خادمِ مردم» بود. نشان داد که برایِ او، مردم و مشکلاتشان، چیزی فراتر از اعداد و ارقامِ گزارش‌هاست؛ چیزی که قلبِ یک مسئولِ متعهد را به درد می‌آورد و او را به دلِ خطر و سختی می‌کشاند. این همان سیره و منشِ «شهید خدمت» بود که در عمل، خود را نمایان می‌ساخت.

امروز، پس از گذشتِ دو سال از پروازِ او، آن تصاویرِ ثبت‌شده در فیروزکوه، دیگر تنها اسنادی خبری نیستند؛ بلکه یادآورِ حضوری هستند که فراتر از تشریفات، تجلیِ عشق به مردم و خدمتِ بی‌منتها بود. و برایِ من که آن روزها در همان صحنه حاضر بودم، این خاطره فقط یک خبر یا گزارش نیست؛ بلکه روایتی زنده از مردی است که برایِ گره‌گشایی از کارِ مردم، از هیچ تلاشی فروگذار نکرد و در نهایت، در مسیرِ همین خدمتِ بی‌دریغ، به سویِ معبود پر کشید.

نام و یادِ آیت‌الله رئیسی، «شهید خدمت»، تا ابد با ایثار، اخلاص و عشق به مردم، در تاریخِ این سرزمین جاودانه خواهد ماند؛ و خاطره‌ی حضورِ او در میانِ سیل‌زدگانِ فیروزکوه، گواهی است بر این مدعا که او، همواره «خودش می‌آمد»؛ نه فقط برای شنیدن، که برای دیدن، شنیدن و گره‌گشایی.