یادگاران پرواز؛ اربعین ستاره‌های خاموش شجره طیبه میناب

چهلمین روز پروازتان، اربعین اشک و اندوه، اما در عین حال، اربعین اقتدار و جاودانگی است. امروز، پس از چهل روز حسرت و انتظار، یاد شما، نه چون غمی خاموش بلکه چونان شعله‌ای فروزان، در دل‌هایمان زنده است.

هر کدام از شما، فصلی از حماسه بودید؛ از آن حماسه‌هایی که قلم تاریخ، از نوشتن آن، به خود بالیده است.

چهلمین روز یادمان شما، سرودی ست از جنس خون؛ سرودی که در رگ‌های این خاک جاری است.

شما، آغاز پرواز بودید و اربعین شما، آغاز جاودانگی. در نگاه معصوم شما، صلابت رزم بود و در دستان کوچک‌تان، اراده‌ی فتح.

امروز، در چهلمین روز از پروازتان، صدای بال‌های گشوده‌ی شما را می‌شنویم. صدایی که از فراز آسمان شهادت، ندای ایثار و مقاومت سر می‌دهد.

میناب، امروز عطر نفس‌های شما را در سینه دارد و هر نسیم، حکایت‌گر یاد شماست.

شما، میراث‌داران عشق بودید و امروز، ما وارثان این میراث گران‌بها.

چهلمین روز فراق شما، یادآوری تعهد ماست؛ تعهد به پاسداری از آرمان‌هایی که شما، با خون سرخ‌تان، مهر تأیید بر آن‌ها زدید.

ای ستارگان فروزان آسمان میناب. ای چراغ راه نسل‌های آینده. اربعین شما، نه پایان بلکه آغاز درخششی است بی‌پایان؛ نور هدایت شما، راهنمای راهمان خواهد بود و یاد شما، الهام‌بخش قلب‌هایمان.

در این چهلمین روز سوگ، با قلبی آکنده از احترام و ارادت، یاد شما را گرامی می‌داریم. اما چهلمین روز رفتنتان، فقط غم نیست. در دل این غم، یک اقتدار خاموش نهفته است. 

اقتدار نسلی که دانست چگونه از عزیزترین داشته‌اش، یعنی جانش، در راه آرمانش بگذرد. این، همان شجاعت ناب است که از شما آموختیم.

بدرود ای یادگاران پرواز. اربعین شما، اربعین نگاه ماست به آسمان؛ آسمانی که شما، ستاره‌های درخشان آن هستید.

یادتان، ماندگار.اربعینتان، پر از نور و شکوه باد.