ققنوس‌های کوچک در خاکسترِ آرزو

در سکوت تلخ میناب، جایی که خورشید جنوب نیز از غم پرپر شدن غنچه‌های معصوم، رخ در نقاب ابر کشیده است، چهلمین روز داغِ پرواز فرشته‌های کوچک شهر را گرامی می‌داریم. این نه سوگ، که پژواک صلابت روحی است که در کالبد کودکان این دیار صبور، ققنوس‌وار، از خاکستر درد، بال می‌گشاید. هر گلبرگ پرپر شده، داستانی ناگفته است و هر لاله‌ی پر کشیده، آرزویی که در هوای داغ جنوب، گم شد.

اینجا، میناب است؛ شهری که عطر لاله‌های باغ آرزویش، در اربعین پروازشان، با نسیم غم‌انگیز خاطره، در هم آمیخته است. اما این فقط یک سوگ نیست، بلکه فریاد بلند حیاتی است که علیرغم تمام سختی‌ها، در دل کودکان این سرزمین، همچون آتشی زیر خاکستر، شعله‌ور است. آنها ققنوس‌های کوچک این دیار هستند که با صلابتی شگرف، از دل رنج‌ها و ناملایمات، پرواز را آموخته‌اند.

همه ما در مقابل خون این فرشتگان کوچک مسئولیم و من برای کودکان مظلوم میناب می‌نویسم این تلاشی است تا فریاد بی‌صدایشان، گوش جهان را بیازارد و وجدان خفته را بیدار سازد. باشد که یاد پرنده‌هایی که ناتمام ماندند، الهام‌بخش صلابت و امیدی نو برای تمام کودکان این سرزمین قهرمان باشد.