این اولین نوروزِ پس از پروازِ اوست..

درک می‌کنم که این نوروز برای شما با اندوهی عمیق همراه است؛ به عنوان یک خبرنگار پانا، سعی می‌کنم احساسات و مشاهدات خود را در این نوروز متفاوت، در قالب گزارشی برایتان به اشتراک بگذارم: خبرنگارم، قلمم در دست، اما واژه‌ها یاری نمی‌کنند. چگونه می‌توان از نوروز گفت، از بهار، از شکفتن، وقتی که داغِ رفتنِ رهبرمان، سنگین بر دل‌ها نشسته است؟ این اولین نوروزِ پس از پروازِ اوست، پروازی که به ناحق و به دستِ دشمنانِ قسم‌خورده‌ی این آب و خاک، ربوده شد.

یادِ آن روزها بخیر که نوروز، با عطرِ حضورِ رهبر، دلگرم‌کننده بود. صدایِ گرم و مهربانش، پیامِ امید و همدلی‌اش، نورِ امیدی بود در دلِ تاریکی‌ها. اما امسال... امسال، صدایِ شکستنِ سبزه، غمِ نبودنش را در گوشمان می‌پیچاند. سفره‌ی هفت‌سین، خالی از لبخندِهمیشگی‌اش، رنگِ ماتم گرفته است.

ما، خبرنگارانِ پانا، در این روزها، شاهدِ اشک‌هایِ پنهانِ مردم بوده‌ایم. در میانِ تبریک‌هایِ نوروزی، بغض‌هایِ فروخورده‌ای را شنیده‌ایم. اما آیا این پایانِ راه است؟ آیا باید تسلیمِ اندوه شد؟

نه! هرگز رهبرِ شهیدِ ما، خود، نمادِ ایستادگی و مقاومت بود. او تا آخرین نفس، برایِ سربلندیِ این ملت جنگید. و امروز، وظیفه‌یِ ماست که این راه را ادامه دهیم. وظیفه‌یِ ماست که با یادِ او، با الهام از او، قوی‌تر از همیشه، در برابرِ دشمنان بایستیم.

نوروزتان پیروز، ای ملتِ قهرمان.این نوروز، نوروزِ خون است، نوروزِ اشک است، اما نوروزِ امید نیز هست. امید به پیروزی، امید به انتقامِ سخت، امید به آینده‌ای روشن که رهبرِ شهیدمان، آرزویش را داشت.

باشد که در سالِ جدید، بتوانیم راهِ او را ادامه دهیم و پرچمِ پرافتخارِ ایران را، همچون او، برافراشته نگه داریم!