مهارت «نه» گفتن؛ شجاعتی بزرگ در زندگی روزمره

نه گفتن همیشه آسان نیست. گاهی دلمان می‌خواهد همه را راضی نگه داریم، همه را خوشحال ببینیم و هیچ کس از ما دلگیر نشود، اما واقعیت این است که گاهی باید «نه» بگوییم؛ با احترام، با آرامش و با آگاهی.

بعضی وقت‌ها دوستانمان از ما چیزی می‌خواهند که نمی‌توانیم انجامش دهیم. شاید وقتش را نداریم، شاید توانش را نداریم یا شاید آن خواسته با باورها و شرایطمان جور نیست. حتی اگر آن دوست بزرگ‌تر باشد و حتی اگر آن خواسته از طرف کسی باشد که دوستش داریم، باز هم حق داریم «نه» بگوییم.

ما در مطالعات اجتماعی سال گذشته یاد گرفتیم که باید بلد باشیم نه بگوییم. یاد گرفتیم که هر خواسته‌ای را نباید بی‌چون و چرا بپذیریم. نه گفتن، یعنی مراقبت از خود. یعنی اینکه بدانیم چه چیزی برایمان درست است و چه چیزی نه.

نه گفتن، نشانه بی‌احترامی نیست، بلکه نشانه بلوغ است. نشانه این است که خودمان را می‌شناسیم، مرزهای‌مان را می‌دانیم و بلدیم با مهربانی و ادب از خواسته‌ای که نمی‌توانیم انجام دهیم، فاصله بگیریم.

آدم‌ها همیشه توقعاتی دارند. گاهی این توقع‌ها از توان ما بیشترند. گاهی ما را خسته می‌کنند یا از مسیرمان دور می‌سازند، اما اگر یاد بگیریم با صداقت و احترام «نه» بگوییم، هم خودمان آرام‌تر می‌شویم، هم دیگران یاد می‌گیرند که خواسته‌هایشان را با واقعیت‌های ما هماهنگ کنند.

نه گفتن، یک مهارت است؛ مهارتی که باید از همین حالا تمرینش کنیم. با دل روشن، زبان نرم و اعتماد به نفس.