حسرت جاماندگی،روایت دل‌های بی‌قرار در غیاب اعتکاف

در روزهایی که عطر ناب معنویت و خلوص، فضای مساجد شهر را پر کرده است، دلِ برخی مشتاقان در حسرت حضور در مراسم نورانی اعتکاف، آرام و قرار ندارد. خلوتی سه‌روزه با معبود که فرصتی بی‌بدیل برای شست‌وشوی روح و بازنگری در مسیر زندگی است، برای آنان تنها به آرزویی دور تبدیل شده است. پشت دیوارهای پرهیاهوی زندگی روزمره، قلب این جاماندگان با هر زمزمه دعا و نوای نیایشی که از مساجد به گوش می‌رسد، می‌لرزد و به درد می‌آید؛ حسرتی که نه از دست دادن یک برنامه، بلکه دور ماندن از یک میعادگاه عمیق الهی است.

اعتکاف، آیینه‌ای روشن در برابر شتاب زندگی ماشینی و دنیای پرزرق‌وبرق امروز است؛ جایی که انسان برای لحظاتی از هیاهوی دنیا فاصله می‌گیرد و تمام وجودش را متوجه خالق هستی می‌کند. معتکفان در سکوت مسجد، با تلاوت قرآن، نماز و تفکر، توشه‌ای از آرامش و نور برای ادامه مسیر زندگی برمی‌دارند. و آن‌که به هر دلیلی از این قافله جا مانده، به‌خوبی می‌داند چه آرامش عمیق و نابى را از دست داده است؛ خلأیی که بیش از یک محرومیت ظاهری، زخمی آرام بر جان او می‌نشاند.

جاماندگان اعتکاف، این روزها ناخواسته حال دل خود را با حال خوب معتکفان مقایسه می‌کنند؛ آن‌گاه که شهر در تب‌وتاب کار و زندگی می‌دود و آنان در خیال سحرگاهان مسجد و مناجات‌های بی‌ریا غرق می‌شوند. این تضاد، سنگینی خاصی بر دل می‌نشاند؛ چرا که دیگران در حال برداشت محصول معنوی‌اند و او تنها نظاره‌گر این نور از دور مانده است.

اگرچه مسئولیت‌های کاری، کسالت جسمی یا تعهدات خانوادگی، دلایل قابل قبولی برای این غیبت بوده‌اند، اما هیچ منطقی نمی‌تواند دل مشتاق و بی‌قرار را آرام کند. روح، همیشه تشنه خلوت با خداست. با این حال، جاماندن پایان راه نیست؛ تلاش برای جبران با افزایش ذکر، توجه بیشتر به کیفیت عبادات و حفظ حال معنوی، می‌تواند مرهمی بر این حسرت باشد و هر روز را به فرصتی تازه برای نزدیک‌تر شدن تبدیل کند.

در نهایت، این حسرت تلخ می‌تواند به تعهدی شیرین برای آینده بدل شود. اعتکاف فریضه نیست، اما فرصتی بزرگ است؛ فرصتی که هرگز از نگاه خداوند پنهان نمی‌ماند. نیت پاک و حسرت صادقانه، خود عبادتی خاموش است. شاید این سال، سال تمرین خلوت با خدا در میان شلوغی‌های زندگی باشد؛ تمرینی که مقدمه حضوری روشن‌تر در سال‌های آینده خواهد شد.