وطن در کفِ دست؛ آرامترین سنگر دنیا
سمنان (پانا) - فردا که تاریخنویسان بخواهند قصه این شبهای پرالتهاب را بنویسند، نیازی به شمارش موشکها و مرور نقشههای جنگی پنتاگون ندارند؛ کافی است همین یک قاب را وسط ورقهای تاریخ سنجاق کنند.
اینجا سمنان است...و اینها پیشتازان سازمان دانشآموزی در حسینیهای بنام شهدای دانشآموز میناب...
میان هیاهوی قدمهایی که برای «اقتدار» به میدان آمدهاند، جهان روی این میز کوچک چوبی از حرکت ایستاده است، دو دختربچه، فارغ از دلهره اخباری که بزرگترها را احاطه کرده، نشستهاند تا مهمترین نقاشی خاورمیانه را بکشند؛ یکی قلممو را چون هنرمندی کهنهکار در دست گرفته و با طمأنینه، سبز و سفید و قرمز را روی کف دست دوستان پیشتازش مینشاند، در عمق رفتار و کارشان، نه ردی از اضطراب جنگ است، نه سایهای از ترس فردا؛ تنها اقیانوسی از امنیت و آرامش موج میزند، چند قوطی گواش و یک لیوان آب کدر، تمام دارایی آنهاست؛ اما زیر آسمانی که ژنرالهای غربی با خطکشهای فلزی وجببهوجبش را تهدید میکنند، زندگی با لطیفترین رنگها جریان دارد.
دشمن در نقشههایش دنبال سیلوهای موشکی و رادارهای پنهان میگردد، غافل از آنکه دژ تسخیرناپذیر این سرزمین، همین آرامشی است که این شبها پشت این دستها و قلممو و مبارزه به ظاهر کوچک نشسته است؛ تاریخ فردا خواهد نوشت: سرزمینی که کودکانش در دل طوفان، روی دستهای هم پرچم میکشند و به چشم دوربینها لبخند میزنند، پیش از شلیک هر گلولهای، پیروز میدان است.
ارسال دیدگاه