پویش «هر دانش‌آموز، یک مهارت» در مدرسه قلم‌چی تهران آغاز شد

این‌بار قرار نبود دانش‌آموزان فقط پشت نیمکت‌های خود بنشینند و از روی کتاب درس بخوانند. هرکدام چیزی برای ارائه داشتند؛ مهارتی که شاید در نگاه اول ساده به نظر می‌رسید، اما می‌توانست برای هم‌کلاسی‌شان دریچه‌ای تازه به دنیای یادگیری باز کند. در گوشه‌ای از مدرسه، هنر بافتنی و ساخت زیورآلات خودنمایی می‌کرد؛ جایی که ظرافت و خلاقیت در کنار هم قرار می‌گرفتند. در بخش‌های دیگر، دانش‌آموزان از تجربه‌های خود در آشپزی، برنامه‌نویسی و حصیربافی می‌گفتند. مهارت‌های ورزشی از جمله اسکیت‌سواری و نوازندگی سازهای مختلف نیز بخش دیگری از توانمندی‌هایی بود که دانش‌آموزان با دوستان خود به اشتراک گذاشتند.

اما ماجرا تنها به معرفی استعدادها ختم نمی‌شد. دانش‌آموزان تلاش می‌کردند آنچه را آموخته‌اند، به دیگران نیز یاد بدهند. به این ترتیب، هر دانش‌آموز می‌توانست در یک لحظه آموزش‌دهنده باشد و در لحظه‌ای دیگر، مهارتی تازه یاد بگیرد؛ تجربه‌ای که اهمیت یادگیری از همسالان را در فضایی صمیمی و مشارکتی نشان می‌داد.

یکی از دانش‌آموزان شرکت‌کننده در این پویش درباره تجربه خود گفت: من گلدوزی را از مادربزرگم یاد گرفته‌ام و خیلی دوست دارم طرح‌های مختلف را روی پارچه اجرا کنم. در این پویش، وقتی گلدوزی را به دوستانم آموزش دادم، فهمیدم که با صبر و تمرین می‌توانند خیلی زود پیشرفت کنند. این تجربه برای من لذت‌بخش بود، چون هم مهارتم را با دیگران به اشتراک گذاشتم و هم از دیدن طرح‌های خلاقانه دوستانم چیزهای تازه‌ای یاد گرفتم.

پویش «هر دانش‌آموز، یک مهارت» فرصتی فراهم کرد تا توانایی‌هایی که شاید کمتر در فضای معمول کلاس درس دیده می‌شوند، در معرض توجه قرار گیرند. این تجربه همچنین نشان داد که مدرسه، در کنار آموزش‌های درسی، می‌تواند زمینه‌ای برای کشف استعدادها، تقویت خلاقیت و انتقال تجربه میان دانش‌آموزان باشد.

در نهایت، آنچه از این پویش به یادگار می‌ماند، تنها نمایش چند مهارت متفاوت نیست؛ بلکه تجربه یادگیری در کنار یکدیگر و این باور است که هر دانش‌آموز، فارغ از رشته و علاقه‌اش، می‌تواند چیزی برای آموختن به دیگران داشته باشد.