از تماشاچی بودن تا سازنده بودن؛ پیام معاونت پرورشی به دانشآموزان
تهران (پانا) - معاونت پرورشی و فرهنگی وزارت آموزش و پرورش با انتشار پیامی، دانشآموزان و جوانان را به جایگاه «سازنده بودن» و نقشآفرینی در حل مسائل دعوت کرد و بر ضرورت فاصله گرفتن از گلایه و تماشاچی بودن تأکید کرد.
در این پیام آمده است: «بیایید یک بار برای همیشه با خودمان سنگهایمان را وا بکنیم؛ غر زدن مثل این است که در یک قایق سوراخ نشسته باشی و فقط فریاد بزنی "وای داریم غرق میشویم"، در حالی که سطل کنار دستت افتاده و میتوانی آب را خالی کنی.»
معاونت پرورشی و فرهنگی وزارت آموزش و پرورش در ادامه، افراد را به دو گروه «تماشاچیها» و «سازندهها» تقسیم کرده و نوشته است: تماشاچیها مدام از «نمیشود»، «نمیگذارند» و «فایده ندارد» میگویند، اما سازندهها بدون سر و صدا آستینهایشان را بالا میزنند و کار را پیش میبرند.
در این پیام، «آستین بالا زدن» به معنای انجام مسئولیتها با جدیت و کیفیت توصیف شده است؛ بهگونهای که دانشآموز یا دانشجو با تمام توان درس بخواند و عمیق یاد بگیرد، هر مسئولیتی را به بهترین شکل انجام دهد و در مواجهه با مشکلات، به جای گلایه، نخستین گام را برای حل آن بردارد.
در بخش پایانی این پیام نیز تأکید شده است که پیشرفت و اتفاقهای بزرگ، حاصل یک معجزه ناگهانی نیست، بلکه نتیجه هزاران ساعت تلاش انسانهایی است که بدون ادعا و در سختترین شرایط، برای پیشرفت کشور پای کار ایستادهاند.
«بسه تماشاچی بودن؛ آستینتو بزن بالا رفیق!»
بیاید یه بار برای همیشه با خودمون سنگامون رو وا بکنیم.
غر زدن مثل اینه که توی یه قایقِ سوراخ نشسته باشی و فقط داد بزنی: «وای داریم غرق میشیم!» در حالی که سطل کنارت افتاده و میتونی آب رو خالی کنی!
️ دنیا به دو دسته آدم تقسیم میشه:
۱. دستهی تماشاچیها: کارشون فقط نقد کردنه. مدام میگن «نمیشه»، «نمیذارن»، «فایده نداره». انرژی منفی خالص!
۲. دستهی سازندهها: همونهایی که تو سکوت و بدون سر و صدا، آستیناشون رو بالا میزنن و کار رو جمع میکنن.
آستین بالا زدن یعنی چی؟
لازم نیست حتماً شاتل فضایی هوا کنی یا کارای عجیب غریب انجام بدی!
اگر دانشآموزی یا دانشجویی، یعنی اون درس لعنتی رو با تمام وجود و با کیفیت بخونی و عمیق یاد بگیری.
اگر کاری دستته، به بهترین شکل ممکن و تمیز تحویل بدی.
اگر مشکلی دور و برت میبینی، به جای گلایه، اولین قدم کوچیک برای حل کردنش رو خودت برداری.
یادمون نره؛ پیشرفت و اتفاقای بزرگ، معجزه یهویی نیستن. حاصل هزاران ساعت تلاش آدمهای بیادعایی هستن که تو سختترین شرایط و تحریمها، نشستن پای کار و پای پیشرفت این خاک وایسادن.
ارسال دیدگاه