دلی به وسعت جاده نجف تا کربلا

اربعین فقط یک مناسبت نیست؛ تپش دوباره قلب تاریخ است. روزی که عشق، پابرهنه در جاده قدم می‌زند، اشک با لبخند همراه می‌شود و انسان معنای دیگری از بندگی را تجربه می‌کند. اینجا دیگر کسی از خستگی نمی‌گوید؛ تا نام حسین (ع) بر زبان جاری است، پاها جان می‌گیرند و دل‌ها سبک می‌شوند.

چه رازی در این راه نهفته است که پیرمرد عصازنان، کودک خردسال، مادر با آغوشی پر از مهر، جوان پرشور و حتی آنان که از هزاران کیلومتر آن‌سوتر آمده‌اند، همه یکصدا زمزمه می‌کنند: «لبیک یا حسین»؟

اربعین، معجزه‌ای است که هر سال تکرار می‌شود؛ معجزه‌ای که هیچ قدرتی توان خاموش کردنش را ندارد. سال‌ها گذشت، حکومت‌ها آمدند و رفتند، خواستند نام حسین (ع) را از تاریخ پاک کنند، اما امروز میلیون‌ها عاشق، عاشقانه در همان مسیری قدم برمی‌دارند که پایانش وعده دیدار با محبوب است.

یا اباعبدالله الحسین(ع)

ما مانده‌ایم و حسرت قدم‌هایی که روی خاک جاده نجف تا کربلا جا نماند. مانده‌ایم و دلی که هر سال با شنیدن نام اربعین، بی‌اختیار راهی می‌شود؛ دلی که شاید جسمش نرسد، اما هر شب خود را میان آن سیل عاشقان تصور می‌کند؛ میان موکب‌هایی که بوی محبت می‌دهند، میان دست‌هایی که بی‌هیچ چشم‌داشتی خدمت می‌کنند، میان اشک‌هایی که بی‌اجازه از چشم جاری می‌شوند.

چقدر این راه عجیب است؛ در این مسیر، کسی غریبه نیست. زبان‌ها متفاوت‌اند، رنگ پوست‌ها فرق می‌کند، ملیت‌ها گوناگون است، اما همه یک زبان را خوب می‌فهمند؛ زبان عشق به حسین (ع). اینجا مرزها از میان برداشته می‌شوند و تنها یک هویت باقی می‌ماند؛ زائر حسین بودن.

خدایا

به حق اشک‌های زینب (س)، به حق لب‌های خشکیده علی‌اصغر (ع)، به حق دستان بریده عباس (ع) و به حق خون پاک سیدالشهدا (ع)، دل‌های ما را از محبت اهل‌بیت (ع) جدا مکن. توفیق شناخت راه حسین (ع)، ماندن در راه حسین (ع) و جان دادن بر راه حسین (ع) را نصیب همه ما بگردان.

السلام علی الحسین، و علی علی بن الحسین، و علی اولاد الحسین، و علی اصحاب الحسین.

اربعین یعنی هرجا که باشی، اگر دلت حسینی باشد، راهت به کربلا ختم می‌شود.