تلاش آموزش مجازی در جنگ رمضان ، یک مبارزه علیه دشمنان است

  نرگس حبیبی در زمینه به کار گیری ابزارها و روش‌ها برای برگزاری کلاس مجازی در شرایط بحران در گفت‌گو با پانا اذعان  کرد: «معلمان و مربیان باید فضایی صمیمی و امن فراهم کنند تا نوجوانان بتوانند بدون ترس و دغدغه‌ها  احساسات خود را بازگو کنند. زمانی که دانش‌آموز احساس کند درک می‌شود و از سوی معلم حمایت می‌گردد، مسیر یادگیری برای او هموارتر خواهد بود.»

وی افزود: «در شرایطی که سایه شوم جنگ بر سرزمینمان گسترده شده و جامعه با حال‌وهوای متفاوتی روبه‌روست، کلاس‌های آموزشی ما نیز رنگ و بوی متفاوتی یافته است. از آنجا که آموزش و پرورش تجلی‌گر هویت ملی و دینی ماست، من و همکاران عزیزم در این شرایط کنونی، وظیفه خود می‌دانیم که کیفیت کلاس‌های درس را همچنان حفظ کنیم.با بهره‌گیری از ابزارهای مناسب در آموزش مجازی، می‌توان به آموزش باکیفیت و اثربخش دست یافت.»

حبیبی ادامه داد: «اما همان‌طور که مستحضرید، اختلالات  برنامه‌ی شاد یکی از دغدغه‌های اصلی معلمان و دانش‌آموزان است. محدودیت‌هایی نظیر عدم امکان گفت‌وگوی صوتی، ما را ناچار کرده است تا فعالیت‌های اصلی خود را بر پایه تهیه فیلم‌های آموزشی و پرسش و پاسخ متمرکز کنیم تا علاوه‌بر جذابیتِ یادگیری، تعامل نیز در کلاس برقرار شود.»

وی اضافه کرد: «تحقق اهداف آموزشی مستلزم ایجاد بستری پویا و امن است. ما باید درک کنیم که دوران نوجوانی، مرحله‌ای بحرانی در فرآیند شکل‌گیری هویت است؛ دورانی که نوجوان میان ویژگی‌های کودکی و بزرگسالی در نوسان است. در شرایط دشوار و پرآشوبی که امروزه با آن روبرو هستیم، آموزش نباید تنها به انتقال دانش محدود شود، بلکه باید به عنوان یک ابزار حمایتی برای کاهش فشارهای روانی عمل کند.»

این دبیر ادبیات اظهار کرد: «در این مسیر، ما نیازمند تغییر در رویکردهای تدریس هستیم؛ مطالب باید با روش‌هایی خلاقانه و جذاب ارائه شوند تا کنجکاوی دانش‌آموزان برانگیخته شود. همچنین، معلمان باید یاد بگیرند که در دوران بحران، سخت‌گیری‌های آموزشی را به نفع حمایت روانی  تعدیل کنند. ما باید از فرهنگ نمره فاصله بگیریم و به جای تمرکز بر ارزیابی‌های خشک، بر فرآیند یادگیری و تقویت نقاط قوت دانش‌آموزان تمرکز کنیم؛ چرا که تمرکز مداوم بر نقاط ضعف، تنها منجر به دلسردی و فروپاشی روانی آن‌ها خواهد شد.»

حبیبی در زمینه بیان خاطراتش  در  دوران جنگ‌‌چهل روزه گفت: «راستش را بخواهید وقتی صدای انفجارها بلند می شود ، انگار تمام تمرکز و آرامش از کلاس‌ها فرار می کند. اما در میان این همه آشوب اتفاقی می‌افتد که من را شگفت زده می کند  و آن هم تلاش دانش‌آموزان برای یادگیری  است . من این تلاش را یک نوع مبارزه می بینم؛  وقتی وارد کلاس می شوم و می بینم بچه‌ها با تمام وجود سعی می کنند روی درسشان تمرکز کنند، نوری از امید در قلب من  شعله ور می شود.»

وی در ادامه تصریح کرد: «خواندن هر کلمه و ورق زدن هر صفحه برای ما یک پیام دارد ، اینکه ما اجازه نمی دهیم شرایط ما را در هم بشکند. من وقتی شادی و اشتیاق دانش‌آموزان را در میان آن همه سختی می‌بینم ، حس می‌کنم که زندگی هنوز زیباست .حضور دانش‌آموزان در کلاس مثل یک جرقه‌ی حیات است که به من می‌گوید‌ با هر کلمه‌ای که درس می‌دهیم ،  آینده‌ای روشن‌تر را می‌سازیم.»

در پایان این دبیر تلاشگر  به همکاران خود این پیام را  داد و گفت: «ستاره‌های امید در شب‌های تاریک  می‌درخشند و راه ما را روشن می‌کنند. در این سختی‌ها، تنها ستاره ما «امید» است. نسل آینده برای ساختن دنیای بهتر،  به باور  فردا نیاز دارد و ما معلمان، وظیفه داریم این بذر امید را در قلب‌هایشان بکاریم.»