ایستادنی که شاید دیده نشود؛ اما نبودشان حس می‌شود

امروز، روزی‌ست که نام «ایستادگی» بر شانه‌هایش نشسته…  

روزی که باید به یاد بیاوریم آرامش این خاک، بهایش را مردانی پرداخته‌اند که خواب را از چشمانشان گرفته‌اند تا امنیت در چشم‌های ما باشد.

ارتش، فقط مجموعه‌ای از یگان‌ها و لباس‌های نظامی نیست؛ ارتش، مجموعه‌ی دل‌هایی‌ست که با شرافت، با عشق و با ایمان در مسیر خدمت قدم می‌زنند. سربازانی که شاید نامشان هیچ‌گاه در تیتر روزنامه‌ها نیاید، اما حضورشان هر روز در نبض آرام کشور جاری‌ست.  

در پادگان‌های دور، در مرزهای سرد و داغ، در مانورهای خسته‌کننده، و گاهی میان خاموشی و سکوت، این دل‌های بزرگ هستند که می‌گویند: «ما هستیم، تا ایران بماند.»

روز ارتش یادآور فداکاری‌هایی‌ست که شاید کسی نبیند؛ شب‌هایی که از خانه و خانواده دورند، دلتنگی‌هایی که پشت سر سرباز لبخند پنهان می‌شود، و نگرانی‌هایی که مادران و پدران و همسران در دل دارند اما با غرور فرو می‌خورند.  

چه زیباست، وقتی یک ملت بداند امنیتش را نه از برگه‌ها و وعده‌ها، بلکه از تپش قلب کسانی دارد که در سکوت، ایستاده‌اند.

به هر سرباز، ستوان، سرگرد و فرمانده این خاک باید گفت:  

شما تصویر سربلندی هستید، تصویر مقاومت و وفاداری. لباس خاکی‌تان رنگ شرافت وطن است.  

شما به ما یاد دادید که وطن، فقط واژه‌ای در کتاب نیست؛ نفسِ گرم خانواده‌ها و خاطره‌ی نسل‌هاست.

و به دل بزرگ خانواده‌های نظامی هم باید گفت:  

شما پنهان‌ترین قهرمانان این سرزمینید   کسانی که در نبود عزیزانشان، با دل‌گرمی و دعا، چراغ خانه را روشن نگه می‌دارند.

امروز روز ارتش است، اما بیش از همه، روز دل‌های عاشق است؛  

دل‌هایی که بی‌ادعا می‌بازند تا وطن نبازد.  

دل‌هایی که نه برای نام، بلکه برای ایمان خدمت می‌کنند.

به افتخار تمام مردان و زنان ارتش جمهوری اسلامی ایران،  

به احترام گام‌هایی که برخاک وطن نقش می‌گیرد،  

می‌گوییم: خسته‌نباشید قهرمانان خاموش، روزتان مبارک.