عروج تا اوج: چهلمین روزِ استقامت و امید در مکتبِ رهبر شهید

امروز چهلمین روزِ عروج ملکوتی رهبر شهیدمان است؛ روزی که در آن، دل‌های داغدار دوباره دور هم جمع می‌شوند تا با یاد او، هم‌نفس شوند و راهی را که برایمان گذاشته، با نیت‌های روشن‌تر ادامه دهند. چهلم، فقط یک عدد نیست؛ نشانه‌ای است از پیوند عمیق میان سوگ و امید، میان اشک و ایستادگی. در این روز، یاد او از یک خاطره‌ی تلخ فراتر می‌رود و به «عهدی دوباره» تبدیل می‌شود؛ عهدی که می‌گوید: راه شهیدمان زنده است، چون ما زنده‌ایم و چون تصمیم گرفته‌ایم با عمل، پاسش بداریم.

رهبر شهیدمان به ما آموخت که قدرت، تنها در سخن نیست؛ در استقامت است. در صبر است. در مسئولیت‌پذیری است. در آن‌جایی که باید ایستاد، ایستاد. در آن لحظه‌هایی که باید دل‌ها را به روشنایی امید وصل کرد، روشن نمود. امروز وقتی نام او را بر زبان می‌آوریم، فقط اندوه نمی‌نشینَد؛ در همان لحظه، نیرویی تازه در جانمان بیدار می‌شود؛ نیرویی از جنس ایمان، و از جنس همدلی و پیوستگی.

چهلم، فرصتی است برای اینکه به خودمان نگاه کنیم: ما چگونه می‌توانیم ادامه‌دهنده‌ی مسیر او باشیم؟ آیا می‌شود با رفتار درست، با اخلاق، با تلاش بیشتر، با خدمت صادقانه و با پاسداشت ارزش‌ها، یاد او را زنده نگه داشت؟ بی‌تردید پاسخ روشن است. یاد شهید، وقتی معنا پیدا می‌کند که در زندگی ما اثر بگذارد—وقتی که در کارمان، در گفتارمان، در نگاه‌مان و در تصمیم‌هایمان، نشانه‌ای از همان روحیه دیده شود.

امروز در کنار هم، با حضور دل‌هایمان، یک بار دیگر نشان می‌دهیم که غمِ امروز پایان راه نیست؛ آغازِ راهی استوارتر است. ما می‌خواهیم در کنار هم بمانیم، تا آرمان‌ها زمین‌گیر نشوند. می‌خواهیم در این آزمونِ سخت، مثل همیشه با هم‌دلی از خاکسترِ غم، پرچمِ امید بسازیم. چهلم او، به ما می‌گوید که وفاداری یعنی ادامه دادن، نه فقط یاد کردن. وفاداری یعنی ایستادن پای ارزش‌ها—حتی وقتی مسیر سنگین است.

پس امروز، همزمان با سوگواری، یک ندای حماسی در دل‌هایمان بلند می‌شود:

راه او روشن است؛ ما هم روشن‌تر می‌رویم.نام او ماندگار است؛ کارِ ما هم باید ماندگار باشد و تا وقتی دل‌هایی هست که برای حقیقت بتپد، این راه هیچ‌وقت خاموش نمی‌شود.