ققنوس‌هایِ کوچکِ شجره طیبه خاکسترِ خونشان، سرآغازِ مقاومت است

در شب‌های تاریک و غم‌انگیز، یاد آن روزی که خورشیدِ شادی و نور بر چهره‌یِ کودکانِ معصوم مدرسه‌یِ شجره طیبه، طلوع می‌کرد، زنده است. روزی که در امتدادِ فردایِ امید، در دلِ میناب، تلخ‌ترین غم بر جانِ دلی تیره‌ و تار شد؛ روزی که سایه‌یِ تاریکی و جنایت، جانِ کودکانِ نورانیِ این سرزمین را گرفت و آیینه‌یِ مدرسه را به قتل‌گاهی از بی‌پناهی بدل کرد.

اما همان‌گونه که ستاره‌ها در دلِ شب، راهنمای شب‌گردانند، نام و یاد این فرشتگانِ کوچک، چراغی است همیشگی در مسیرِ قلوبِ ما. آنان، همان گل‌هایِ ناپایدار، اما بویمندِ محبت و مقاومت بودند؛ نمادِ ایستادگی و پیروزی بر ظلمت‌هایی که هرگز نمی‌توانند اراده‌یِ یک ملتِ سربلند را خاموش کنند.

رهبرِ بزرگِ ما، امامِ عشق و امید، همیشه با نگاهِ روشندل و قلبی مهربان، این نورهایِ کوچک را رعایت می‌کرد و فردایِ روشنِ ایران را در کنارِ آنان جست‌وجو می‌نمود. اکنون که این فرشتگان در آسمانِ ابدیت آرام گرفته‌اند، آرامشِ روحشان، مرهمِ دل‌هایِ داغدارِ ماست و پیوندشان با قلبِ ایران، شکست‌ناپذیر است.

بدانید که خونِ ناحق، هرگز بی‌نتیجه نخواهد ماند؛ عدالت، روزی بر سرِ مسببانِ این فاجعه عرش خواهد نشاند. این سرزمین، سرآغازِ قهرمانانی است که در برابرِ ظلم، سر خم نمی‌کنند و راهشان را با ایمان و مقاومت ادامه می‌دهند. انتقامِ کوچک‌ترینِ فرشتگان، حماسه‌ای است که در تاریخِ نجیبِ این آب‌وخاک، ماندگار خواهد شد.

این واقعه، آیینه‌ای است که پشتِ آن، استقامت و فداکاری و عشق بی‌پایان به سرزمین را می‌فهمیم. مدرسه‌یِ خون‌بار، دیگر فقط ساختمان نیست؛ نمادِ ایستادگی و شجاعتِ ملتی است که در راهِ آرمان‌هایش، حتی از جانِ شیرینِ خود دریغ نمی‌کند. یاد و نامِ این غنچه‌هایِ پرپر، همچون ستاره‌ای درخشان در واپسینِ افقِ خاطراتِ ما، جاودانه می‌ماند و راهِ نسل‌هایِ آینده را با نورِ امید روشن می‌کند.

ایران، مهدِ شجاعت و آزادی، جایی است که هرگز در مقابلِ ظلم، سر فرو نمی‌آورد؛ بدانید که تاریخِ این سرزمین، پر از قهرمانانی که تا آخرین نفس، بر عهدِِِ وفایشان استوارند.