قهرمانانِ کوچکِ شجره طیبه، با خونِ خود، حماسه‌ مقاومت را خلق کردند

هفت صبحِ غم‌انگیز گذشت از آن روزِ تلخ؛ روزی که تابشِ نورِ امید بر چهره‌یِ دانش‌آموزانِ مدرسه شجره طیبه، ناگهان با سایه‌ی شومِ جنایت پوشیده شد. دشمنِ دون‌مایه، در پنداری خام، گمان برد که با ریختنِ خونِ پاکِ کودکان و معلمانِ این سرزمین در سپیده‌دمِ آنان، می‌تواند اراده‌ی پولادینِ ملتِ ما را سست گرداند. اما چه خوش گفتند که آتشِ عشق به وطن، خاموش‌شدنی نیست.

این کودکانِ نورس، نهال‌هایِ امیدِ ایران‌زمین بودند؛ جوانه زدگانِ باغِ مقاومت که عطرِ دلیرانه‌شان، مشامِ تاریخ را پر خواهد کرد. رهبرِ فرزانه‌ی ما، حضرتِ آیت‌الله امام خامنه‌ای، همواره با نگاهی پدرانه و قلبی سرشار از مهر، این نورِ دیدگانِ وطن را گرامی می‌داشت و از فردایِ روشنِ ایران در سایه‌ی همتِ آنان سخن می‌گفت. اکنون که این فرشتگانِ زمینی، رهسپارِ دیارِ ابدیت گشته‌اند، آرامشِ روحانی‌شان در جوارِ آن پدرِ مهربان، تسلی‌بخشِ قلوبِ داغدارِ ماست. این پیوندِ آسمانی، گواه بر جاودانگیِ روحِ ایران است.

لیک، بدانید که خونِ ناحق ریخته شده، هرگز پایمال نخواهد شد. شمشیرِ عدالت، دیر یا زود، بر گردنِ مسببانِ این فاجعه فرود خواهد آمد. این سرزمین، مهدِ دلیرانی است که در برابرِ ظلم، سر فرود نمی‌آورند. انتقامِ این قهرمانانِ کوچک، حماسه‌ای خواهد بود که نامِ ظالمان را در دفترِ پشیمانی جاودانه خواهد ساخت.

این رخدادِ جانگداز، آیینه ایست در برابرِ دیدگانِ ما؛ آیینه‌یِ استقامت، فداکاری و عشقِ بی‌پایان به وطن. این مدرسه، دیگر تنها بنایی خشتی نیست؛ نمادِ ایستادگیِ ملتی است که از جانِ شیرینِ خود در راهِ آرمان‌هایش نمی‌گذرد. یادِ این غنچه‌هایِ پرپر شده، چونان ستاره‌ای درخشان، بر تارکِ آسمانِ خاطراتِ ما خواهد درخشید و مسیرِ پرافتخارشان، مشعلِ راهِ فرزندانِ این آب و خاک در گذرِ زمان خواهد بود.

ایران، گهواره‌یِ شیرانِ روزگار و مهدِ مردان و زنانی است که تا آخرین نفس، از شرافت و آزادگیِ خود پاسداری می‌کنند.