پانا گزارش میدهد:
خرید خانه با سرمایه خرد؛ همه چیز درباره طرح «خانهریز» شهرداری تهران
خانهریز؛ خانهدار شدن با خرید سانتیمتری مسکن؟/از خرید متری تا خرید «خانهریز»؛ نسخه جدید شهرداری تهران برای سرمایههای خرد
تهران (پانا) - طرح «خانهریز» که نخستین پروژه آن مرداد ۱۴۰۵ در منطقه ۵ تهران عرضه شد، مدلی نوین برای جذب سرمایههای خرد به بخش مسکن است. در این طرح هر واحد سرمایهگذاری معادل ۰.۰۱ مترمربع از منافع پروژه تعریف شده و خریداران به جای سند ملکی، در سود ناشی از پیشرفت ساخت شریک میشوند.
خرید خانه برای بسیاری از خانوارهای ایرانی به سرمایهای سنگین تبدیل شده است؛ سرمایهای که تأمین آن برای یک خانواده با درآمد متوسط، گاه سالها زمان میبرد. در چنین شرایطی، ایده ورود سرمایههای خرد به بازار مسکن بار دیگر مطرح شده، اما این بار شهرداری تهران به جای آنکه مردم را به خرید یک واحد کامل یا حتی یک مترمربع از یک آپارتمان دعوت کند، واحدهای بسیار کوچکتری را برای مشارکت در پروژههای ساختمانی تعریف کرده است؛ واحدهایی که «خانهریز» نام گرفتهاند.
طرح «خانهریز» در سال ۱۴۰۴ از سوی شهرداری تهران معرفی شد و در سال ۱۴۰۵ به مرحله عرضه عمومی رسید. نخستین پروژه این طرح از ۲۰ مرداد ۱۴۰۵ در تهران عرضه شده است. هدف اعلامشده، فراهم کردن امکان مشارکت شهروندان با سرمایههای خرد در پروژههای ساختمانی و هدایت این سرمایهها به سمت ساختوساز است.
اما سؤال اصلی اینجاست؛ خانهریز دقیقاً چیست و کسی که آن را میخرد، در نهایت صاحب چه چیزی میشود؟
خانهریز دقیقاً چیست؟
بر اساس توضیحات مدیرعامل سازمان سرمایهگذاری و مشارکتهای مردمی شهرداری تهران، «خانهریز» در واقع امتیاز ۰٫۰۱ مترمربع از یک ملک مشخص بهصورت مشاعی است. یعنی هر خانهریز برابر با یکصدم مترمربع است. اگر بخواهیم سادهتر بیان کنیم، هر مترمربع از پروژه به ۱۰۰ خانهریز تقسیم شده است.
به همین دلیل، فرد به جای اینکه مجبور باشد یک مترمربع کامل یا یک واحد مسکونی را خریداری کند، میتواند تعداد بسیار بیشتری از این واحدهای کوچک را متناسب با سرمایه خود خریداری کند.
البته در سازوکار فعلی طرح، خرید ۱۰۰ خانهریز به معنای این نیست که فرد همان لحظه یک مترمربع آپارتمان آماده در اختیار دارد.
طبق توضیحات شهرداری، مشارکتکننده از منافع تغییر ارزش یک مترمربع از پروژه برخوردار میشود و با پیشرفت پروژه، ارزش مشارکت او نیز متناسب با تغییر ارزش ملک و پیشرفت ساخت دنبال میشود.
چرا اسم آن «خانهریز» است؟
نام طرح از همین ایده گرفته شده است؛ یعنی یک دارایی بزرگ مسکونی به قطعات بسیار کوچک تقسیم میشود. در مدل سنتی، فرد برای ورود به بازار مسکن باید سرمایهای در حد قیمت یک واحد یا دستکم بخش قابل توجهی از آن داشته باشد.
اما در خانهریز، قرار است سرمایه مورد نیاز برای ورود به پروژه به واحدهای بسیار کوچک تقسیم شود.
برای مثال، اگر ارزش کارشناسی هر مترمربع پروژهای ۱۳۰ میلیون تومان باشد، یک خانهریز که معادل یکصدم مترمربع است، حدود ۱ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان ارزش خواهد داشت. این عدد نمونهای است که مدیران طرح برای توضیح سازوکار اعلام کردهاند و قیمت هر پروژه میتواند متفاوت باشد. بنابراین مفهوم طرح این است:
اولین پروژه خانهریز کجاست؟
نخستین پروژهای که در قالب طرح خانهریز عرضه شده، در بلوار آیتالله کاشانی، منطقه ۵ تهران قرار دارد. این پروژه با نام «فجر» معرفی شده است.
مشخصات اعلامشده پروژه:
- زیربنای کل: ۱۰ هزار و ۲۹۰ مترمربع
- زیربنای مفید: ۶ هزار و ۴۸۰ مترمربع
- تعداد طبقات: ۹ طبقه
- تعداد واحدهای مسکونی: ۵۴ واحد
عرضه عمومی این پروژه از ۲۰ مرداد ۱۴۰۵ در سکوی خانهریز آغاز شده است. این یعنی برخلاف یک مفهوم انتزاعی سرمایهگذاری، نخستین عرضه طرح به یک پروژه ساختمانی مشخص متصل است.
مردم دقیقاً چه چیزی میخرند؟
این مهمترین بخش ماجراست. خانهریز را نباید با خرید یک آپارتمان یا حتی خرید یک مترمربع از یک آپارتمان آماده یکی دانست. خریدار در ابتدا وارد مشارکت در پروژه میشود.
در واقع، مدل خانهریز بر پایه مشارکت در ساخت طراحی شده و شهرداری اعلام کرده که هدف آن صرفاً ایجاد یک ابزار سرمایهگذاری یا پیمانکاری نیست؛ بلکه ایجاد بستری برای مشارکت مردم در پروژههای ساختمانی است.
به همین دلیل، کسی که مثلاً ۱۰ خانهریز میخرد، نمیتواند بگوید «من صاحب یک اتاق از این ساختمان هستم». بلکه سهم او از منافع اقتصادی پروژه بر اساس تعداد خانهریزهای خریداریشده محاسبه میشود.
پس چرا میگویند هر ۱۰۰ خانهریز یک متر؟
این قسمت شاید مهمترین نکته برای فهم طرح باشد. اگر؛ ۱ خانهریز معادل ۰٫۰۱ مترمربع
آنگاه؛ ۱۰۰ خانهریز معادل ۱ مترمربع است. اما شهرداری در توضیح سازوکار پروژه نخست گفته است مشارکتکنندگان به ازای هر ۱۰۰ خانهریز خریداریشده، از منافع تغییر ارزش یک مترمربع از پروژه بهرهمند میشوند.
بنابراین عبارت «هر ۱۰۰ خانهریز یک متر» به این معنا نیست که خریدار همان لحظه سند یک متر از یک آپارتمان را دریافت میکند. این تفاوت بسیار مهم این طرح با یک طرح صرف است.
قیمت خانهریز چگونه تعیین میشود؟
یکی از ویژگیهای اعلامشده طرح این است که قیمت خانهریز قرار نیست یک عدد ثابت برای تمام پروژهها باشد. قیمت بر اساس ارزش کارشناسی ملک و شرایط پروژه تعیین میشود. در توضیحات مربوط به سازوکار طرح آمده است که قیمت پروژه با توجه به پیشرفت فیزیکی و شرایط بازار مسکن بهروزرسانی میشود.
این موضوع از یک جهت اهمیت دارد؛ فردی که امروز خانهریز میخرد، در واقع روی ارزش یک پروژه ساختمانی مشارکت میکند و ارزش مشارکت او میتواند با تغییر ارزش پروژه تغییر کند.
آیا خانهریز همان بورس مسکن است؟
پاسخ کوتاه به این پرسش که آیا خانهریز همان بورس مسکن است یا خیر قطعا منفی خواهد بود. این یکی از مهمترین تفاوتهای خانهریز با ایدههای قبلی «مسکن متری» است. مدیرعامل سازمان سرمایهگذاری شهرداری تهران صراحتاً گفته است که خانهریز قرار نیست در بورس عرضه شود و مبنای آن مشارکت در ساخت است.
به گفته او، در این مدل واحدهای مشارکت کوچک شدهاند تا مردم نیز بتوانند در منافع پروژههای ساختمانی مشارکت کنند. همچنین اطلاعاتی مانند محل پروژه، پروانه، گزارش پیشرفت و اطلاعات کارشناسی باید در بستر طرح قابل مشاهده باشد.
بنابراین؛ خانهریز برابر با سهام بورس، اوراق سلف مسکن و صندوق املاک نیست. بلکه یک مدل مشارکت خرد در پروژههای ساختمانی است.
چرا شهرداری تهران وارد این حوزه شده است؟
شهرداری تهران میگوید یکی از اهداف اصلی طرح، مردمیسازی اقتصاد شهر و جذب سرمایههای خرد است.از نگاه شهرداری، پروژههای ساختمانی به سرمایه زیادی نیاز دارند و در شرایطی که بسیاری از مردم توان خرید مستقیم مسکن ندارند، میتوان سرمایههای کوچک آنها را در پروژههای بزرگتر جمع کرد.
عبدالمطهر محمدخانی، سخنگوی شهرداری تهران، نیز مبنای طرح را مشارکت در ساخت عنوان کرده و گفته است شهرداری تلاش دارد متناسب با سرمایههای خرد، امکان مشارکت شهروندان در حوزه مسکن را فراهم کند.
از طرف دیگر، مدیرعامل سازمان سرمایهگذاری شهرداری تهران گفته است شهرداری دیگر مانند گذشته حجم زیادی از املاک و اراضی در اختیار ندارد و استفاده از ظرفیت مشارکت عمومی یکی از راههای تأمین منابع پروژههای شهری است.
آیا هدف، خانهدار کردن مردم است؟
اینجا باید میان «ورود به بازار مسکن» و «خانهدار شدن» تفاوت قائل شد. خانهریز میتواند امکان ورود فردی با سرمایه کم به یک پروژه ساختمانی را فراهم کند؛ اما اینکه این فرد در نهایت بتواند یک واحد مسکونی کامل به دست آورد، به میزان سرمایهگذاری او، تعداد خانهریزهای خریداریشده، شرایط پروژه و سازوکار نهایی تخصیص واحدها بستگی دارد.
در واقع، خرید چند خانهریز به خودی خود مساوی با دریافت یک خانه نیست. این نکته از آن جهت اهمیت دارد که تبلیغ چنین طرحهایی با عبارتهایی مانند «خرید خانه با سرمایه کم» ممکن است این تصور را ایجاد کند که فرد با چند میلیون تومان صاحب بخشی از یک آپارتمان آماده میشود؛ در حالی که ساختار طرح، مشارکت در یک پروژه ساختمانی است.
اگر نتوانیم یک خانه کامل بخریم چه میشود؟
این یکی از جذابترین بخشهای طرح است. طبق توضیحات ارائهشده پیش از آغاز عرضه، اگر فرد در پایان یک پروژه نتواند میزان لازم مشارکت برای یک واحد را تکمیل کند، قرار است امکان انتقال سرمایه او به پروژههای بعدی فراهم شود تا در طول زمان بتواند مشارکت خود را افزایش دهد.
این سازوکار در صورت اجرای موفق میتواند تفاوت مهمی با خرید سنتی مسکن داشته باشد؛ زیرا فرد مجبور نیست برای همیشه در یک پروژه متوقف بماند.
اما موفقیت این بخش وابسته به جزئیات قرارداد و نحوه اجرای انتقال است و باید متن قرارداد هر پروژه را جداگانه بررسی کرد.
نقدشوندگی؛ مهمترین پرسش بیپاسخ؟
هر ابزار سرمایهگذاری یک سؤال اساسی دارد؛ اگر فرد پولش را لازم داشت، چطور خارج شود؟ در مورد خانهریز، شهرداری از سازوکارهایی برای نقدشوندگی صحبت کرده و در برخی گزارشها از نقش شرکت سرمایهگذاری شهر در این زمینه نام برده شده است.
اما «قابل نقدشوندگی بودن» با «تضمین اینکه هر زمان بخواهیم با هر قیمتی بفروشیم» یکی نیست. بنابراین برای ارزیابی واقعی طرح باید دقیقاً مشخص شود
- چه نهادی خریدار خانهریز خواهد بود؟
- قیمت بازخرید چگونه تعیین میشود؟
- آیا فروشنده میتواند اصل سرمایه را پس بگیرد؟
- آیا سود یا زیان متوجه فروشنده میشود؟
- زمان تسویه چقدر است؟
- نقدشوندگی در قرارداد چگونه تضمین شده است؟
اینها سؤالاتی هستند که برای یک گزارش تحقیقی باید از مسئولان طرح بهصورت مستقیم پرسیده شوند.
خانهریز چه تفاوتی با خرید متری مسکن دارد؟
در نگاه اول هر دو شبیه هم هستند، اما سازوکارشان متفاوت است. در «خرید متری» معمولاً صحبت از خرید متراژ مشخصی از یک پروژه یا ابزار مالی مرتبط با آن است.
اما در خانهریز، واحد مشارکت بسیار کوچکتر شده و هر ۱۰۰ خانهریز معادل منافع تغییر ارزش یک مترمربع از پروژه تعریف شده است. همچنین شهرداری تأکید کرده که مبنای طرح مشارکت در ساخت است، نه عرضه مسکن در بورس.
به زبان ساده؛ مسکن متری به معنای خرید متراژ و خانهریز به معنای خرد کردن مشارکت در پروژه به واحدهای بسیار کوچک است.
مزیتهای احتمالی خانهریز
اگر طرح مطابق سازوکار اعلامشده اجرا شود، چند مزیت مهم دارد. یکی از این مزایا کاهش سرمایه اولیه است که فرد لازم نیست چند میلیارد تومان برای خرید یک واحد کامل داشته باشد. همچنین مشارکت سرمایههای خرد دیگر مزیت اجرای طرح خانهریز است که سرمایههایی که بهتنهایی امکان ورود به بازار مسکن ندارند، میتوانند در کنار سرمایههای دیگر وارد پروژه شوند.
اتصال سرمایه به ساختوساز دیگر مزیت این طرح است که اگر منابع واقعاً وارد پروژه ساختمانی شوند، سرمایه به جای خریدوفروش واحدهای موجود، به سمت تولید مسکن هدایت میشود. همچنین امکان افزایش تدریجی سهم نیز وجود دارد که فرد میتواند متناسب با توان مالی خود، خانهریزهای بیشتری خریداری کند.
در نهایت شفافیت پروژه مزیت دیگر این طرح است که شهرداری اعلام کرده اطلاعات پروژه از جمله پروانه، نقشه، محل و پیشرفت فیزیکی در بستر طرح قابل مشاهده خواهد بود.
اما روی دیگر سکه چیست؟
هیچ سرمایهگذاری بدون ریسک نیست و خانهریز نیز از این قاعده مستثنی نیست.
ریسک اول: ساختوساز
پروژه ممکن است با افزایش هزینه ساخت، تغییر زمانبندی یا مشکلات اجرایی مواجه شود.
ریسک دوم: قیمت مسکن
افزایش ارزش خانهریز به معنای سود قطعی نیست؛ زیرا ارزش آن به شرایط بازار و کارشناسی پروژه وابسته است.
ریسک سوم: نقدشوندگی
باید مشخص شود در زمان نیاز سرمایهگذار به پول، فرآیند خروج دقیقاً چگونه انجام میشود.
ریسک چهارم: مالکیت
خرید خانهریز را نباید با دریافت سند مستقل برای یک مترمربع اشتباه گرفت.
ریسک پنجم: فاصله تا خانهدار شدن
ممکن است فرد بتواند تعداد زیادی خانهریز بخرد اما همچنان به اندازه کافی برای تملک یک واحد کامل نداشته باشد.
آیا خانهریز واقعاً بحران مسکن را حل میکند؟
پاسخ این سوال که آیا خانهریز واقعاً بحران مسکن را حل میکند در نگاه منطقی و کارشناسی این است که احتمالاً بهتنهایی امکان برطرف ساختن مشکل را نخواهد داشت. خانهریز میتواند روش ورود مردم به بازار مسکن و تأمین مالی پروژهها را تغییر دهد، اما علت اصلی گرانی مسکن را از بین نمیبرد.
قیمت زمین، هزینه مصالح، دستمزد، هزینههای صدور مجوز، تورم، نرخ تأمین مالی و کمبود عرضه همچنان عوامل اصلی بازار مسکن هستند. بنابراین اگر خانهریز فقط باعث شود مردم بتوانند سهم کوچکتری از خانه بخرند، الزاماً به معنای ارزان شدن خانه نیست.
اثر واقعی زمانی مشخص میشود که این سرمایههای خرد بتوانند به ساخت واحدهای مسکونی جدید منجر شوند.
خانهریز؛ سرمایهگذاری یا مسیر خانهدار شدن؟
شاید دقیقترین توصیف برای طرح در شرایط فعلی این باشد؛ خانهریز در نقطه اتصال سرمایهگذاری خرد و مشارکت در ساخت قرار دارد.
این طرح به فرد اجازه میدهد با سرمایهای بسیار کمتر از قیمت یک واحد کامل وارد یک پروژه شود؛ اما فاصله میان «خرید خانهریز» تا «تحویل گرفتن خانه» همچنان قابل توجه است. به همین دلیل، نباید این طرح را صرفاً با شعار «خرید خانه با یک میلیون تومان» سنجید.
سؤال واقعی این است؛ یک فرد با درآمد متوسط اگر هر ماه مبلغ مشخصی خانهریز بخرد، پس از چند سال چه میزان سهم خواهد داشت و آیا این میزان سهم در نهایت میتواند او را به یک واحد مسکونی برساند؟
پاسخ به این سؤال میتواند تعیین کند که خانهریز واقعاً یک ابزار خانهدار شدن است یا بیشتر یک ابزار سرمایهگذاری خرد در بازار مسکن.
«خانهریز» یک خانه کوچک نیست
خانهریز را نباید به معنای واقعی کلمه «یک تکه کوچک از خانه» دانست. این طرح، سازوکاری برای خرد کردن مشارکت در یک پروژه ساختمانی است تا افرادی که سرمایه کافی برای خرید یک واحد کامل ندارند، بتوانند با سرمایههای کوچکتر وارد پروژه شوند.
در نخستین پروژه، هر ۱۰۰ خانهریز معادل منافع تغییر ارزش یک مترمربع از پروژه است و پروژه فجر در منطقه ۵ تهران بهعنوان نخستین پروژه عرضه عمومی معرفی شده است.
اما موفقیت واقعی طرح نه با تعداد خانهریزهای فروختهشده، بلکه با چند شاخص مشخص میشود؛ چند پروژه ساخته میشود؟ چند نفر واقعاً به مالکیت واحد مسکونی میرسند؟ نقدشوندگی در عمل چگونه خواهد بود؟ بازدهی سرمایهگذاری چقدر خواهد بود؟ مهمتر از همه آیا خانهریز میتواند فاصله میان درآمد خانوار و قیمت مسکن را کم کند یا فقط امکان خرید سهم کوچکتری از همان مسکن گران را فراهم میکند؟ پاسخ این پرسشها در ماهها و سالهای آینده مشخص خواهد شد.
مسکن؛ سرپناه یا سهام بورسی؟
محمد مسعود نجفی قدسی، کارشناس مسکن، در گفتوگو با خبرنگار پانا، با اشاره به طرح مسکن متری اظهار کرد: «این طرح از ابتدا طرح بسیار نامناسبی بود؛ چراکه به اعتقاد من، ساختار طرح بهگونهای بود که عملاً خودش، خودش را با مشکل مواجه میکرد.»
وی افزود: «در این طرح مطرح شد که فرد میتواند به اندازه یک متر از یک واحد مسکونی را خریداری و در واقع در آن پروژه شریک شود، اما مشخص نیست فرد در نهایت با مالکیت یک متر از یک واحد مسکونی چه کاری میتواند انجام دهد و سازوکار استفاده از این سهم چگونه خواهد بود.»
این کارشناس مسکن ادامه داد: «حتی در مقاطعی بحثهایی مطرح شد که فرد میتواند از این واحد در بازههای زمانی مختلف، مانند ساعتی یا هفتگی، استفاده کند. این مسائل نشان میداد که طرح از ابتدا دارای ابهامات جدی و مشکلات اساسی است و نمیتواند بهعنوان یک راهکار واقعی برای حل مسئله مسکن مطرح شود.»
نجفی قدسی با بیان اینکه مسکن باید از حالت کالای سرمایهای و محل سفتهبازی خارج شود، تصریح کرد: «چنین مدلهایی میتوانند برخلاف هدف اصلی سیاستگذاری در حوزه مسکن عمل کنند. ما بارها تأکید کردهایم که مسکن نباید به بستری برای بورسبازی و افزایش سرمایه تبدیل شود. در حالی که چنین طرحهایی میتوانند دقیقاً در جهت عکس حرکت کنند و افراد را به سرمایهگذاری در واحدهای مسکونی با هدف افزایش ثروت و کسب سود ترغیب کنند.»
این کارشناس مسکن افزود: «وقتی به فرد گفته میشود میتواند با سرمایهای اندک، مثلاً مالک یک متر از یک پروژه شود و از افزایش ارزش آن منتفع شود، عملاً مسکن دوباره به یک ابزار سرمایهگذاری تبدیل میشود؛ در حالی که سیاست درست باید این باشد که مسکن در درجه نخست بهعنوان یک کالای مصرفی و برای تأمین نیاز خانوارها دیده شود.»
نجفی قدسی خاطرنشان کرد: «این طرح نهتنها راهکار مؤثری برای حل مسئله مسکن نبود، بلکه میتوانست به تقویت نگاه سرمایهای و بورسبازی در بازار مسکن نیز کمک کند. بنابراین منتفی شدن آن اتفاق مثبتی بود و سیاستگذاری در حوزه مسکن باید به سمت طرحهای اجرایی، پایدار و مبتنی بر نیاز واقعی مردم حرکت کند.»
هر اقدامی که منجر به تولید واقعی مسکن شود، قابل تقدیر است
عبدالجلال ایری، سخنگوی کمیسیون عمران مجلس، در گفتوگو با پانا با اشاره به طرحهای جدید تأمین مسکن در تهران اظهار کرد: «این پروژه از نظر فرهنگی و اجتماعی میتواند محل بحث و بررسی باشد و طبیعتاً باید ابعاد مختلف آن مورد توجه قرار گیرد، اما از منظر تأمین مسکن، با توجه به نیاز موجود، افزایش قیمتها و رشد هزینه مصالح ساختمانی، اصل اجرای چنین پروژههایی میتواند قابل حمایت باشد.»
وی افزود: «با توجه به تنوع محصولات و شیوههای مختلف تولید در حوزه مسکن، به نظر میرسد این بخش نیز باید از تنوع در مدلهای تولید برخوردار باشد. بنابراین از نظر اقتصادی نیز میتوان برای چنین پروژهای توجیهاتی در نظر گرفت و روی آن کار کرد.»
سخنگوی کمیسیون عمران مجلس ادامه داد: «البته در شرایط فعلی که هنوز این پروژه به مرحله اجرا نرسیده و اتفاق عملی در این زمینه رخ نداده است، نمیتوان ارزیابی دقیقی از آثار و نتایج آن ارائه کرد. باید اجازه داد پروژه اجرا شود و پس از آن، آثار اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی آن مورد بررسی قرار گیرد.»
ایری با اشاره به برخی ملاحظات فرهنگی و اجتماعی این طرح گفت: «موضوعاتی مانند افزایش جمعیت، شرایط اجتماعی و نحوه شکلگیری سکونت در چنین پروژههایی باید مورد توجه قرار گیرد و ممکن است در روند اجرا، نقاط آسیبپذیری نیز شناسایی شود. بنابراین ارزیابی دقیق طرح پس از اجرا اهمیت زیادی دارد.»
وی در عین حال تأکید کرد: «بهطور کلی هر اقدامی که به افزایش تولید مسکن منجر شود، میتواند مؤثر باشد. ما به جای اینکه صرفاً درباره تولید مسکن صحبت کنیم، باید به سمت اجرای پروژههای واقعی حرکت کنیم. تولید مسکن متری، مسکن بیشتر، نهضت ملی مسکن و مسکن استیجاری، هرکدام میتوانند بخشی از نیاز موجود را پاسخ دهند.»
سخنگوی کمیسیون عمران مجلس تصریح کرد: «آنچه اهمیت دارد این است که از مرحله حرف و وعده عبور کنیم و در عمل شاهد تولید مسکن باشیم. اینکه مرتب درباره اجرای یک طرح صحبت شود، اما در نهایت اتفاقی در میدان رخ ندهد، نمیتواند پاسخگوی نیاز جامعه باشد.»
ایری با اشاره به اقدامات مدیریت شهری تهران در حوزه مسکن گفت: «شهرداری تهران نیز با توجه به مشکلات موجود در حوزه مسکن، در حال دنبال کردن پروژهای است که هدف آن کمک به حل این مشکل است و به نظر من اصل این تلاش قابل تقدیر است.»
وی خاطرنشان کرد: «با توجه به مشکلات عدیدهای که امروز در حوزه مسکن در سطح کشور وجود دارد، هر دستگاهی که بتواند گامی عملی برای افزایش تولید مسکن و کمک به حل این مسئله بردارد، باید مورد حمایت قرار گیرد. در نهایت، معیار قضاوت درباره چنین طرحهایی، میزان موفقیت آنها در مرحله اجرا و آثار واقعی آنها بر بازار و زندگی مردم خواهد بود.»
آرمیتا رزاقیان
ارسال دیدگاه