تامل در باب مدگرایی در ایام محرم؛
ظاهرسازی آفت راه یابی به بطن یک واقعه است
تا زمانی که جوان مسلمان ایرانی از جرعه های حقیقت یک واقعه سیراب و اقناع نشود و به باطن راه نیابد، در ظاهر امر باقی می ماند. آفت ظاهرسازی و ظاهر گرایی همان چیزی است که در مد نهادینه شده است و به اشتباه دغدغه سازی می کند.
عزاداری حسینی در ایام محرم به ویژه در دهه اول این ماه هر ساله پرشور تر از قبل برگزار می شود. جوانان از نسل های جدید حضور و مشارکت فعال و گسترده ای در این مراسم، تکایا، هیات ها و دسته های عزاداری دارند. اما به نظر می رسد این شور بیش از آن که با شعور همراه و با آگاهی از اصل و ماهیت حماسه کربلا همراه باشد، نوعی خودگشودگی در شرایطی که تنها یک بار در سال مهیاست، همزمان می شود. جوان امروز آزادی را در شب هایی احساس می کند که می تواند با جلب اعتماد خانواده خود تا پاسی از شب بیرون بماند. او در تصور خود با الگو گرفتن از مدهای غربی آن ها را با سر و شکل مذهبی و دینی بازنمایی می کند.
استفاده از هر نوع آرایشی در ایام عزاداری از دیرباز به عنوان حرمت شکنی در باور مردم نقش بسته است. اما جوان ایرانی از این آرایش برای نمایش ارادت خود به صاحبان ایام سود می جوید. با این وجود به نظر می رسد او اگرچه در ظاهر و پوشش خود سراسر عشق حسینی است، اما مبانی و فلسفه عاشورا را در اختیار ندارد. این میان سهم او از این قصور تاریخی هیچ است. بلکه مسئولیت نهادها و مراکز فرهنگی دولتی و متولیان امور فرهنگ درباره آگاه سازی و افزایش شناخت مردم و جوانان نسبت به واقعه ای تاریخ ساز سنگین است. به نظر می رسد این اصل مغفول مانده باعث می شود تا مصرف به عنوان نمادی ترین و صوری ترین حالت باور یا اعتقاد به یک امر جایگاه برجسته تری نسبت به نیت و باور درونی می یابد.
غافل ماندن از اصل و فلسفه عاشورا از سوی جوانان متاثر از عدم توجه متولیان فرهنگی و اجتماعی به آموزش و نهادینه کردن فرهنگ عاشورا در جامعه، باعث می شود تا جوانان ماسک دین مداری و مذهب گرایی در ایام محرم را در آرایش خاص موهای خود، لباس های منقش با علایم مربوط، تزئین اتومبیل های خود به شعارهای بعضا نامتعارف و جلب توجه کننده بیابند.حال آن که شناخت دقیق و درست واقعه عاشورا، مقاهیم ظلم ستیزی و آزادگی و رادمردی در این حماسه بزرگ این تصویرهای نمادین را در نظرشان کمرنگ جلوه داده و آن ها را به سمت و سوی مبانی ماجرا می کشاند.
شاید یکی از دلایل اصلی فقدان این شناخت، مشخص نبودن مسئولیت سامان دهی به امر پوشش و مد در کشور ما باشد. اگرچه هر ساله نمایشگاه ها و جشنواره هایی تخصصی در بخش دولتی و خصوصی به این منظور برگزار می شود، اما مد و مدلینگ همچنان بخشی بدون سرپرست مشخص باقیمانده است. این امر به هرج و مرج گرایی و عدم وحدت رویه در پوشش کلی جامعه منجر می شود. اگرچه جامعه باید متلون و افراد با در نظر گرفتن چارچوب های کلی باید در پوشش خود آزاد باشند، اما سنخیت ظاهری با فرهنگ و دین و مذهب در پوشش امری است که لباس به عنوان نمادی ترین صورت مصرف آن را تبیین می کند.
و در پایان باید گفت تا زمانی که جوان مسلمان ایرانی از جرعه های حقیقت یک واقعه سیراب و اقناع نشود و به باطن راه نیابد، در ظاهر امر باقی می ماند. آفت ظاهرسازی و ظاهر گرایی همان چیزی است که در مد نهادینه شده است و به اشتباه دغدغه سازی می کند.
ارسال دیدگاه