واقعه عاشورا؛
سوزان تر از تمام روز های پس و پیش رو
ظهر عاشوراست، خورشید شعله تیز کرده، شمشیر های آخته کفار تیز تر و برنده تر.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ یادداشتی که در زیر می خوانید نوشته یکی از معلمان استان لرستان است که به مناسبت روز عاشورا برای خبرگزاری پانا ارسال کرده است :
سوزان تر از تمام روز های پس وپیش رو، این هوای دم کرده است که ضجه ی آب خواهی کودکان را تا عمق آسمان و فرات فریاد میکشد؛ عمو جان العطش!
خروش برمی دارد عباس، فرات را نشانه می رود با دست های پرتوان و بازوانی سترگ و مشک هایی که سیه روی از عطش کودکان، له له می زنند ودهن به سوی فرات گشودهاند.
مادر، کودک، خیمه وحسین، همه چشم می شوند و چشم به راه عباس .
فوج فوج آدم های عمر سعد با اسب ونیزه، تیغ و تیر راه می بندند.
عمو باشی و عباس! و آب تنها خواسته کودکان وخیمه ها باشد و قامت برادر به قد و قامت و قیام تو استوار؛ که تو عباسی و علمدار.
مردها و اسب ها رم کرده و شمشیر ها کند و نیزه ها شکسته و تار و مار می شوند آنان که می دانند کسی هماورد این مرد نیست.
فرات تشنه ی رشادت و قامت عباس می شود. یعقوب وار به پای یوسفش می افتد... اینک آب.
آری عباس دست دارد، هم دستی که شمشیر می زند هم دستی که مشک ها را سیراب آب کند؛ و نگاه و چشمانی که بیشتر از آن که به آب باشند به خیمه گا هند و کودکان و حسین که چشم به راه برادر است.
تشنه لب، لب از آب و فرات می بندد. مشک ها پراز آب می کند و رهسپار راه می شود.
مردها واسب های رم کرده می تازند، شمشیرها ی کند تیز میشوندو تیر ها و نیزه ها ی خوار شده خروش برمی دارند.
در کارزار دنیا و خدا، دستان عباس قلم می شوند. عباس خم میشود نه برای دستان افتاده در خاک، مشک ها را به دندان می کشد. بی دست هم می شود مشک ها را به خیمه ها رساند. مشک ها شرمسار از دستان عباس که ای کاش دستان علمدار می شدند!
مشک در حسرت دست عباس، عباس در حسرت کودکان، کودکان در حسرت آب و آب شرمسار همه!
اینک همه ی تیر ها بلای جان مشک ها می شوند و مشک ها اشک می شوند و سر می خورند و خود را به فرات دلگیر می سپارند تا تشنه و ساقی، مشک و آب، خشکیده لب جان دهند.
ظهر عاشوراست، سوزان تر از تمام روز های پس وپیش رو! قامت حسین شکست از داغ برادر، از له له زدن کودکان، از دعوت کوفیان و شمشیر هایی که بر مهمان کشیدند.
واما تو ای عباس ای سقای لب تشنگان ، هنوز هم کودکان وخیمه ها و حسین و ماشیعیان چشم به راه توایم که برگردی. ما آب نمی خواهیم، فرات حقیر است. تشنه و دل بسته ی دریای کرمت هستیم. فدای نام و وفایت عباس!
ارادتمند تمام مخلصین اباعبدالله و اباالفضل العباس
قباد بیرانوند
ارسال دیدگاه