گزارش بازدید از مناطق عشایری لرستان (قسمت دوم)

معلم خوب از هرچیزی واجب‌تر است

این گزارش کوتاه انعکاس سفری است که خبرنگار پانا در معیت اداره کل نوسازی مدارس استان لرستان به مناطق عشایری شهرستان کوهدشت داشت. نبود امکانات همیشه به معنی فقدان ساختمان بزرگ و کتابخانه و آزمایشگاه و سایت کامپیوتری نیست. گاهی نداشتن یک معلم خوب می تواند فقدان بزرگ باشد.

کد مطلب: ۶۲۶۰۰۸
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، زیر آفتاب نه چندان سوزان آخر بهار، روبروی مدرسه کانکسی روستا ایستاده ایم. روز چهارشنبه است و هنوز ظهر نشده اما خبری از بچه های مدرسه نیست.

اینجا مداوی سادات یکی از روستاهای کوهدشت استان لرستان است و ما خبرنگارهایی هستیم که به همراه همکاران سازمان نوسازی مدارس استان برای بازدید از مدارس مناطق عشایری و روستایی به این منطقه سفر کرده ایم. مدرسه این روستا یک کانکس تک کلاسه است که بچه های ۶ پایه ابتدایی در آن درس می خوانند.

بعد از گفت و گویی با آقای حسینی راهبر آموزشی و آقای غنایی مهندس ناظر پروژه های عشایری منطقه، قدم زنان به سوی خانه های روستایی می رویم. اولین چهره ای که می بینیم دختر زیبای ۸-۹ ساله ای با چهره آفتاب سوخته است که دست برادر کوچکترش را گرفته و از پناه یکی از خانه ها سرک می کشد و به ما نگاه می کند. نامش را به ما می گوید: محبوبه. ولی محبوبه خجالتی تر از آن است که به راحتی به پرسش های ما پاسخ دهد؛ از آن گذاشته لهجه شیرین لکی محبوبه مانع از آن می شود که به راحتی منظورش را درک کنیم . از او درباره کلاس امروزشان می پرسیم. می گوید دو هفته است معلم نداشتند و سر کلاس نرفته اند. جوابش برای ما کمی عجیب است. با خودمان فکر می کنیم حتما حرفهایش را درست متوجه نشدیم.

بعدازظهر شده و بچه های روستا در سایه دیوار مدرسه کوچکشان ایستاده اند و بی خبر از همه جا به غریبه هایی نگاه می کنند که چند ساعتی است میهمان روستایشان شده اند. از آنها درباره کمبودهای مدرسه شان سوال می کنیم با این هدف که شاید با نوشتن درباره نیازهای مناطق محروم و روستایی بتوانیم توجهی را به این سو جلب کنیم و مرهمی باشیم بر زخم محرومیت ها. بچه ها هم طبیعی است که داشتن مدرسه ای بهتر و بزرگ تر آنها را خوشحال می کند اما انگار دلشان از جای دیگری پر است.

سمیرا دختر کلاس پنجمی مدرسه که خیلی قشنگ صحبت می کند و به پرسش های ما پاسخ می دهد با لهجه شیرینش می گوید: تورو خدا به ما یک مدرسه خوب بدهید ولی یک معلم خوب از آن واجب تر است. با تعجب می پرسم: مگر معلم ندارید؟ می گوید: "معلم داریم ولی فقط از یک شنبه تا سه شنبه. ما فقط ۳ روز در هفته معلم داریم. تازه همین ۳ روز در هفته را هم همیشه نمی آید و گاهی می رود شهر و تا دو هفته برنمی گردد. الان هم دوهفته ای می شود به مدرسه نیامده." تازه اینجاست که می فهمیم محبوبه درست می گفته. گویا مشکل مدارس مناطق دورافتاده تنها ساختمان و فضای فیزیکی مدرسه نیست.

محمدرضا غنایی ناظر پروژه های سازمان نوسازی و تجهیز مدارس استان لرستان درباره معلم این روستا و روستاهای مجاور می گوید: قبلا جاده دسترسی به روستا خیلی نامناسب بود و اکثر معلم ها در روستا می ماندند. محل اقامتشان هم اتاق کنار کلاس درس در کانکس است. بعضی اوقات هم میهمان روستاییان می شوند و شب را در خانه های اهالی سپری می کنند. از وقتی جاده دسترسی بازسازی و رفت و آمد آسان شده معلم ها شب ها به شهر می روند. یا اینکه چندشب در روستا می مانند و بقیه هفته را در شهر سپری می کنند یعنی اینجا حضور دائم ندارند. به همین خاطر روزهای حضورشان سر کلاس اغلب کمتر از پنج روز است. تازه همان چندروز را باید بین ۶ کلاس تقسیم کنند.

با خودم فکر می کنم شاید بخاطر همین است که بسیاری از کودکان روستا نمی توانند فارسی را به خوبی صحبت کنند. قطعا معلمی که فقط سه روز در هفته به کلاس بیاید و آن سه روز را هم بین ۶ پایه سرشکن کند وقت کافی برای برقرای ارتباط کلامی با بچه ها پیدا نمی کند. کاش کنترل دقیق تری بر ساعات آموزشی مدارس مناطق دورافتاده اعمال می شد تا بچه هایی که با تحمل همه محرومیت ها به مدرسه می آیند تا درس بخوانند بخاطر ضعف نیروی انسانی درچار افت تحصیلی نشوند.

اینجاست که عملکرد آموزش و پرورش مکمل عملکرد سازمان نوسازی مدارس می شود تا چراغ مدرسه های کوچکی که در نقاط کوهستانی و دورافتاده کشور برای تربیت نسل فردای جامعه تاسیس می شوند همیشه روشن بماند.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار