نام و یاد شهدا تا ابد پاینده و جاودان است
جشن سالروز ولادت شهید ابراهیم هادی توسط بازیکنان رده های پایه باشگاه مقاومت دوستان شهرستان اشتهارد برگزار شد.
به گزارش خبرنگار افتخاری پانا از شهرستان اشتهارد،بازیکنان و دست اند کاران تیم فوتبال مقاومت شهرستان اشتهارد تولد شهید والا مقام ابراهیم هادی را در دفتر هیئت رزمندگان اسلام شهرستان اشتهارد جشن گرفتند.
وقتی از این جوانان پرسش به عمل آمد،چرا شهید هادی در میان شما تا این حد از محبوبیت خاصی برخوردارهستند؟
اظهار داشتند:شهید هادی یا به زبان ما داش ابرام الگویی است که ما تواضع و جوانمردی در ورزش را از ایشان آموخته ایم و به دلیل ورزشکار بودن،تواضع در رفتار و...ایشان را سرمشق خود قرار داده ایم و در تلاشیم راه این شهید بزرگوار را ادامه دهیم و همچون ابراهیم باشیم.
در ادامه تاکید کردند که برای آشنایی بیشتر با شهید هادی کتاب "سلام بر ابراهیم" که در دوجلد نوشته شده و مجموعه ای است از خاطرات شهید والا مقام را مطالعه کنیم.
گوشه ای از زندگینامه شهید ابراهیم هادی:
"ابراهیم دراول اردیبهشت سال ۳۶ در محله شهید سعیدی حوالی میدان خراسان دیده به هستی گشود. او چهارمین فرزند خانواده بشمار می رفت. با این حال پدرش مشهدی محمد حسین به او علاقه خاصی داشت.
او نیزمنزلت پدر خویش رابدرستی شناخته بود. پدری که باشغل بقالی توانسته بود فرزندانش را به بهترین نحو تربیت نماید.
ابراهیم نوجوان بود که طعم تلخ یتیمی را چشید. از آنجا بود که همچون مردان بزرگ زندگی را پیش برد.
دوران دبستان را به مدرسه طالقانی رفت ودبیرستان را نیز در مدارس ابوریحان وکریم خان. سال ۵۵ توانست به دریافت دیپلم ادبی نائل شود. از همان سال های پایانی دبیرستان مطالعات غیر درسی را نیز شروع کرد.
حضوردرهیئت جوانان وحدت اسلامی وهمراهی وشاگردی استادی نظیر علامه محمد تقی جعفری بسیاردر رشد شخصیتی ابراهیم موثر بود. در دوران پیروزی انقلاب شجاعت های بسیاری از خود نشان داد.
او همزمان با تحصیل علم به کار در بازار تهران مشغول بود. پس از انقلاب در سازمان تربیت بدنی و بعد از آن به آموزش پرورش منتقل شد. ابراهیم همچون معلمی فداکار به تربیت فرزندان این مرز وبوم مشغول شد.
اهل ورزش بود. با ورزش پهلوانی یعنی ورزش باستانی شروع کرد. در والیبال وکشتی بی نظیر بود. هرگز در هیچ میدانی پا پس نکشید ومردانه می ایستاد.
مردانگی اورا می توان در ارتفاعات سر به فلک کشیده بازی دراز و گیلان غرب تا دشت های سوزان جنوب مشاهده کرد. حماسه های او در این مناطق هنوز در اذهان یاران قدیمی جنگ تداعی می کند.
دروالفجر مقدماتی پنج روز به همراه بچه های گردان کمیل وحنظله در کانالهای فکه مقاومت کردند اما تسلیم نشدند.
سرانجام در ۲۲ بهمن سال ۶۱ بعد از فرستادن بچه های باقی مانده به عقب، تنهای تنها با خدا همراه شد. دیگر کسی او راندید.
او همیشه از خدا می خواست گمنام بماند. چرا که گمنامی صفت یاران خداست. خدا هم دعایش را مستجاب کرد. ابراهیم سالهاست که گمنام وغریب در فکه مانده تا خورشیدی باشد برای راهیان نور."
روحش شاد و راهش پر رهرو باد.
زینب سلیمانی،خبرنگار افتخاری پانا
ارسال دیدگاه