گریههای امپراطور اولین مجموعه غزلِ فاضل نظری
خبرگزاری پانا: گریههای امپراطور اولین مجموعه غزلِ فاضل نظری است که در سال ۸۴-۸۳ به همت نشر هزاره ققنوس وارد بازار شد و مورد استقبال مخاطبان عام و همچنین منتقدان قرار گرفت که نظری را در بین همنسلان خود، از لحاظ حرفهای برتری بخشید.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، روانی ادبیات، درون مایهٔ قوی و گسترهٔ دانش واژهگانِ شاعر، وی را در انتقال مفاهیم نهفته در ذهن و دلش به خوبی یاری کرده است.
مورد دیگری که اشعار این کتاب را برای مخاطبانش جذاب میکند، ردیفهای زیبا و رندانهٔ غزلیات است. مثل عوض شدست، که بمیرم، عاشقت شدست، به هم میریزد، از ماه، پرشدست و...
اما آنچه بیشتر ناخودآگاه مخاطبان را به سوی اشعار این کتاب میکشاند، تأثیرپذیری ابیات، از اشعار قدمایی چون حافظ و سعدی است، که سالهای سال آشنای ذهن ایرانیان بوده است.
مانند بیتی که می گوید:
یوسف فروختن به زرناب هم خطاست
نفرین اگر تو را به تمام جهان دهم
را با این بیت از حافظ مقایسه کنید:
یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد
آن که یوسف به زر ناسره بفروخته بود
کتاب «گریههای امپراطور» فاضل نظری دربرگیرنده ۳۸ غزل است که بیشتر با مضامینی عاشقانه سروده شدهاند.
این مجموعه شعر که اکنون همراه با دو کتاب دیگر او «اقلیت» و «آنها» سهگانهای را از آثار او تشکیل دادهاند، حاوی غزلهایی است که با رگههایی از نگاه ناامیدانه به موضوعات و دغدغههای احساسی خلق شدهاند.
«آب طلب نکرده همیشه مراد نیست»، مصرعی از آخرین بیت شعر «شاخه گلی برای مزار» فاضل نظری است که در مجموعه «گریههای امپراطور» او به چاپ رسیده است و توجه بسیاری را به خود جلب کرده است.
از باغ میبرند چراغانیات کنند
تا کاج جشنهای زمستانیات کنند
پوشاندهاند صبح تو را ابرهای تار
تنها به این بهانه که بارانیات کنند
یوسف! به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار میبرند که زندانیات کنند
ای گل گمان مکن به شب جشن میروی
شاید به خاک مردهای ارزانیات کنند
آب طلب نکرده همیشه مراد نیست
گاهی بهانهای است که قربانیات کنند
او در این کتاب به مجادله شیرینی با خدا بر می خیزد:
تا کی تحمل غم و تا کی خدا خدا
دیگر ز یاد برده گمانم مرا خدا
در سنگسار ، آینه ای را که می برند
شاید شکسته خواسته از ابتدا خدا
اکنون که من به فکر رسیدن به ساحلم
در فکر غرق کردن کشتی است نا خدا
امکان رستگاری من گر نبوده است
بیهوده آزموده مرا بار ها خدا
با نیت بهشت اگرم آفریده است
می راندم به سوی جهنم چرا خدا
ای دل خلاف هروله حاجیان مرو
کافی است هر چه عقل درافتاد با خدا
بگذار بی مجادله از نیل بگذریم
تا از عصا نساخته است اژدها خدا
ارسال دیدگاه