دلنوشته دانش آموزی;

هستی بود و زمزمه ای، لب بود و نیایشی

دلنوشته دانش آموز مدرسه فرزانگان آذرشهر در موضوع انشای نماز به مسابقات کشوری نماز،قرآن و عترت دانش اموزی راه یافت.

کد مطلب: ۵۱۴۸۴۱
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار پانا از آذربایجان شرقی، پریسا اسبقی ممقانی دانش آموز مدرسه فرزانگان آذرشهر با نگارش دل نوشته ای با موضوع نماز در مسابقات قرآن ، نماز عترت استان رتبه اول را کسب و به مرحله کشوری این مسابقات در موضوع انشای نماز راه یافت.

دلنوشته وی را در ذیل مطالعه می کنیم.



نماز

تهی بود نسیمی، سیاهی بود و ستاره ای

هستی بود و زمزمه ای، لب بود و نیایشی

من بود و تویی، نماز و محرابی

الها! تو با تمام مهر خود گوشه ای از دریای وجودت را در من به امانت نهادی و «نفخت فیه من روحی» را بر فراز معراجت نگاشتی؛ تا هر وقت که در هیاهوی زمین گم شدم؛ با آن دریابم که چه بودم!

معبودا! باران های بخششت را بر خاک ترک خورده ی زمین غلطاندی و آنگاه به نظاره نشستی؛ تو دیدی که چگونه اشک های جان بخش ابرها، زمین را به آسمان می دوخت. تو دیدی که چگونه نخل ها، این فواره های کوتاه طبیعت خشک،

بوسه بر جسم و جان نسیم می زد...

و اینک در این واپسین نفس های شب، حضور تو در این حوالی احساس می شود و برگ دیگری از طومار زندگی گشوده می گردد. دامن سیاه شب با خنجر ستارگان شکافته می گردد و هاله ای از نور در آغوش گشوده محراب جاری می شود. کم کم پژواک آخرین تمنای شب رنگ می بازد و «الله اکبر» می بارد، «لا اله الی الله» می درخشد و«محمد رسول الله»می تابد... .

ومن صدای شهادتین پلیدی ها را می شنوم. به راستی که وقت آن است که دوگانه ای بر سر سجاده ی بندگی بر جای آورم و از عمق وجود تو را بخوانم!

الها! یادت در دیار من نغمه جوشش را زمزمه می کند و ضرب آرام باران بی وقفه بر کالبد خاکی ام، خاطره آفرینشی دوباره را زنده می کند و من چونان موجی حیران، نمی دانم که سر بر شانه ی کدامین ساحل، نبض آرامش را بشمارم و سوار بر بال کدامین نسیم، به کرانه ی بیکرانت قدم بگذارم...!

آری! آمده ام که زهر غفلت و گناه را از تن خاکی ام به در کنم، آمده ام که جان غبارگرفته ام را از بند روزمرگی هایم برهانم و در بیکرانگی تو سیر کنم.

علی وار ندای«فزت و رب الکعبه» را می سرایم. هبوط فرشتگان را بر صحرای کربلا به نظاره می نشینم. رشادت عباس را می ستایم و به یاد دردانه ی دل رباب، رشحه های باران را بر چشمانم می نگارم و به طواف کسی می روم، که خون بر گریه هایش چنگ و تیر بر گلویش بوسه زد... .

به یاد زینب، «الا بذکر الله تطمئن القلوب» را سر می دهم و آرام می گیرم و چیزی جز زیبایی نمی بینم... .

معبودا! در پس نماز، دانه های تسبیحم را که یادگار بانوی بی نشان است؛ به آسمان نثار می کنم؛ تا قاصدک های حرمت راه کلبه ام را گم نکنند و ابراهیم وار در گلستان وجودت، جان را به خاکستر بدل می کنم و با هر ذره از وجودم تو را می خوانم: «الهی و ربی من لی غیرک!»

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار