راست گفتار در گفت و گو با پانا:

خوشحالم «آشوب»در جشنواره فجر نبود/شاید اسیر رقابت های غیر هنری می شدیم

راست گفتار گفت: خوشحالم که «آشوب» انتخاب نشد، چون حداقل استانداردهایی که من فیلم می سازم با استانداردهایی که با دیدن فیلم ها در جشنواره شاهد بودم خیلی متفاوت است، با حضور فیلم در جشنواره به نوعی گرفتار و اسیر رقابت های غیرهنری می شدیم که این برایم جذاب نبود.

کد مطلب: ۴۶۴۵۰۱
لینک کوتاه کپی شد

راست گفتار کارگردان در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا، درخصوص اینکه چرا فیلمش در جشنواره فجر امسال حضور نداشت، گفت: دلیل اول اینکه فیلم هایی که ما می سازیم مطلقا متعلق به بخش خصوصی است و باید بودجه های آن ها را خودمان تامین بکنیم و از آنجایی که فیلمسازی صنعت گرانی شده است و فیلم ما هم به نوعی مضمون تاریخی داشت و امکانات زیادی می طلبید و بودجه سنگینی هم می خواست، فراهم کردن این بودجه زمان بر بود، با این حال ما حدود یک سال روی این پروژه کار کردیم تا اینکه
آن را رساندیم به مرحله فیلمبرداری، بعد هم که کار اماده شد آن را به جشنواره ارائه کردیم و هیچ توضیحی هم ندادند که چرا فیلم انتخاب نشد.

با حضور در جشنواره فجر شاید اسیر رقابتهای غیر هنری می شدیم

وی افزود: البته خوشحالم که «آشوب» انتخاب نشد، چون حداقل استانداردهایی که من فیلم می سازم با استانداردهایی که با دیدن فیلم ها در جشنواره شاهد بودم خیلی متفاوت است. با حضور فیلم در جشنواره به نوعی گرفتار می شدیم و اسیر رقابت های غیرهنری ای می شدیم که این برایم جذاب نبود.

تعریف سینمای حرفه ای را نمی دانیم

این کارگردان درباره استانداردهایی که به آن اشاره کرد، توضیح داد: این استانداردها یکی کیفیت سینمای حرفه ای است؛ سینمای حرفه ای تعریف های خاص خود را دارد که اولین تعریف آن این است که فیلم باید به معنای خاص کلمه فیلم سینمایی باشد که هم حرف هایی برای گفتن داشته باشد و هم اینکه بتواند مخاطب ایرانی را به سینما جذب کند. این استانداردها یکی از مهم ترین آن دراماتیک بودن و نمایشی بودن فیلم ها است که من در فیلم های جشنواره کمتر شاهد آن بوده ام. متاسفانه اتفاق بدی در ایران رخ داده است و آن اینکه جشنواره به جای اینکه برآیند سینمای حرفه ای ایران باشد، شده است محل کنکور و امتحان فیلم ها، یک تعدادی از فیلم ها هم هستند که کم کم این قضیه را یاد گرفته اند که برای جشنواره ساخته شوند. مشکل ما اینجاست که سرمایه هایی که وارد سینما می شوند منشا سالمی ندارند، بخشی از فیلم ها را که خود دولت حمایت می کند و بخشی از فیلم ها هم نهادهای نزدیک به دولت و بخش هایی هم سرمایه های مشکوک است که نمی توان اسم برد.

جشنواره فجر محل کنکور و امتحان نیست

وی ادامه داد: فرض کنید ما جشنواره را تبدیل کنیم به یک محل امتحان یا کنکور و تعدادی دانشجو را هم بپذیریم که بیایند امتحان دهند، این افراد به جای اینکه بیایند یاد بگیرند، در طول این سال ها متوجه شده اند که استادها چه سوالاتی می پرسند، می روند همان ۱۰ سوال را که استادها می پرسند را حفظ می کنند و براساس آن ها امتحان می دهند، فرض کنید اون کسی که هر ۱۰ سوال را خوب جواب می دهد می شود اصغر فرهادی و کسی که کمتر پاسخ می دهد دسته بندی می شوند تا پایین، ولی فیلم های استاندارد سینمایی با آن تعبیری که ما از سینما داریم که مورد استقبال مخاطب قرار می گیرد و موجب رشد و اعتلای فرهنگ ما می شوند را متاسفانه ما کمتر داریم. ما وقتی خودمان را با آمریکا مقایسه می کنیم اولین چیزی که متوجه می شویم اولا اینکه اقتصاد سینما سر پای خود ایستاده و خودش پول در می آورد و دوم اینکه سینما فرهنگ سازی می کند و سرگرمی همه دنیا را هم تامین می کند و فرهنگ آمریکا را نیز گسترش می دهد ولی اینجا همین جمهوری اسلامی که مخالف سرسخت آمریکا است بخش زیادی از بخش سرگرمی آن را سینمای امریکا تامین می کند و سینمای خودمان نمی تواند تامین کننده باشد. خود شما شده است با رغبت یک دی وی دی فیلم ایرانی را بخرید و در خانه تماشا کنید؟!

انگار فیلمسازان ما تنها برای جشنواره ها فیلم می سازند

راست گفتار تصریح کرد: در طول این سی و چند سال هم مسوولان جشنواره خیلی رشد کرده اند و کارشان را یاد گرفته اند و هم فیلمسازانی که برای جشنواره فیلم می سازند درس خود را حفظ شده اند این است که متاسفانه تنها چیزی که امروز مدنظر نیست مردم هستند. فکر کنید در طول ۳۶۵ روز سال، ۱۰ روز آن یکسری ادم که معلوم نیست از کدام سیاره پا به زمین می گذارند درجشنواره فیلم ها را می بینند و یکسری فیلم هایی هم برای جشنواره ساخته می شود و بعد در طول سال نه خبری از مردمی است که در این ۱۰ روز فیلم ها را می بینند و نه خبری از فیلم هایی هست که به نمایش گذاشته می شود. به ندرت چند فیلم موفق می شوند اکران بگیرند و معمولا هم سرمایه خود را برنمی گردانند و احتیاجی هم نیست که برگردانند چون دغدغه سرمایه ندارند و دغدغه تماشاگر هم ندارند. من چون دغدغه سرمایه دارم فیلم می سازم که از پول آن فیلم بعدی را بسازم نه به معنای اینکه تاجر هستیم بلکه به این معنا که شغل اصلی ما فیلم سازی است از اینرو مجبوریم با این مسئله کنار بیاییم که در بخش خصوصی فیلم هایی بسازیم که هم جذاب باشد و هم ایام دار و هزینه فیلم را نیز بازگرداند.

موضوع آشوب به دهه ۲۰ و ۳۰ بر می گردد

وی درباره فیلم خود اظهار کرد: «آشوب» یک فیلم اجتماعی تاریخی است که در دهه ۲۰ و ۳۰ اتفاق می افتد و دلیل انتخاب این برهه زمانی این بوده که از لحاظ قصه باید در آن تاریخ اتفاق می افتاد و ماجرا قصه زندگی یک روشنفکر و هنرمند خواننده ای است که در تئاترهای لاله زار آواز می خواند و سیر تحولی این آدم روشن فکر را شاهد هستیم. در مجموع حرفی که فیلم می زند این است که چرا ما در یک مملکتی زندگی می کنیم که اینهمه امکانات آن برای زندگی کردن خوب است هم به لحاظ جغرافیایی، هم ثروت و هم منابع طبیعی و تاریخ و ... ولی چرا در این مملکت به جای اینکه شایسته سالاری حاکم باشد و مردم براساس شایستگی های شان رشد بکنند بیشتر بر اساس میزان حرام زادگی و پستی شان است که رشد می کنند، این یک واقعه تاریخی است که وجود داشته و معضل فرهنگی بزرگی است. همین امروز هر نهادی که بخواهید مثال بزنید مثل همین ایران خودرو بعید می دانم مدیران آن سوادشان به اندازه کارگرها باشد، مدیریت ها براساس شایسته سالاری داده نشده است بلکه روابط و ارتباطات بوده که باعث شده افراد به موقعیت هایی دست پیدا کنند.این باعث شده که سرمایه های ملی و فرهنگی ما دچار مشکل شود و گرفتاری هایی پیش بیاید.

این کارگردان عنوان کرد: بحث بعدی که ما در این فیلم مطرح می کنیم بحث اخلاق است. ما می گوییم وقتی شما اخلاق را به معنای مجموعه باید ها و نبایدهایی که باید از آن پیروی شود حذف می کنید دیگر هر کاری مجاز می شود و زمانی که هر کاری مجاز شد دیگر جامعه تبدیل به یک جنگل می شود و از توحش هم بالاتر می رود چراکه حداقل حیوانات هم یکسری مسائل را رعایت می کنند و براساس غرایزشان یک باید و نبایدهایی دارند ولی زمانی که در جامه ای اخلاق وجود نداشته باشد آن جامعه از بین می رود و مردنی محسوب می شوند. این سقوط اخلاقی که در جامعه ما حاکم شده است، بدترین ضربه ها را می زند که مربوط به الان هم نیست یک سیری داشته تا به اینجا رسیده است.

وی در پایان درخصوص بازیگرانی که در این فیلم ایفای نقش کرده اند، خاطر نشان کرد: این فیلم ۴۳ بازیگر حرفه ای دارد ازجمله؛ کوروش تهامی، داریوش فرهنگ، فرهاد آییش، امیرحسین صدیق، همایون ارشادی، یکتا ناصر، لیلا اوتادی، آتیلا پسیانی و ... و در کل کار عظیمی است که با دیدن شرایط حاضر خوشحال شدم به جشنواره راه پیدا نکرد.


ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار